கவிதை

1. தொல்லியல் அறிஞர் எஸ். ராஜகோபால்: மண்ணின் மடியில் மறைந்த சரித்திரத்தைக் கண்ணின் ஒளியால் கிளறி எடுத்தவர்!

மண்ணின் மடியில் மறைந்த சரித்திரத்தைக்
கண்ணின் ஒளியால் கிளறி எடுத்தவரே!
திண்ணிய பாறைத் திருவுடம்பில் தூங்கியநற்
பண்ணிய கதைகளைப் பாரறியச் செய்தவரே!
​தமிழி எனும்மூத்த தாயவளின் தொன்சுவட்டைப்
அமிழ்தனைய கையால் அசைத்துப் படித்தவரே!
புதையுண்ட காசுகளின் பொன்னான மாண்பையெல்லாம்
சபையேறி அன்று சாற்றி உரைத்தவரே!
​வீர நடுகல்லில் விம்மியெழுந்த வீரர்களைச்
சீரான நெஞ்சோடு இங்கு எழுப்பி நிறுத்தியவரே!
'ஆவண' ஏடெல்லாம் உம்முடைய முத்திரையே!
யாவருளர் ஐயா இனிமேல் உம்மைப்போல்?
​கல்லெழுத்தைத் தேடிக் களம்நோக்கி ஓடியநற்
காலடிகள் ஓயக் காரணம்தான் ஏனோ?
எல்லோர்க்கும் அச்செழுத்தைக் கற்றுத் தந்துவிட்டுச்
சொல்லாமல் கொள்ளாமல் சோகமாய் மறைந்ததென்ன?
​மௌனப் பழமையின் மாமொழியைப் பெயர்த்தவரே!
இன்றுநீரே ஏனோ மௌனமாய் ஆகிவிட்டீர்?
தொன்மை வரலாற்றைத் தொட்டுப் படித்தவரே!
இன்று வரலாறாய் நீரே மாறிவிட்டீர்!
​பாறை எழுத்துக்கள் தேய்ந்து அழியலாம்...
பாரில் உம்புகழ் என்றும் அழியாதே!
கண்ணீரில் மூழ்கிக் கசிந்துருகி நிற்கின்றோம்...
நெஞ்சில் நிலைத்தெழுந்த கல்வெட்டே நீரே!                       

உடலுக்குள்
ஒரு நூலகம் இருக்கிறது.
அதை
யாரும் திறக்கவில்லை.
ஆனால்
அது எப்போதும் திறந்திருக்கிறது.

அதன் புத்தகங்கள்
காகிதத்தால் ஆனவை அல்ல.
எலும்புகளால் ஆனவை.

ஒவ்வொரு எலும்பும்
ஒரு காலத்தைச் சுமக்கிறது.
ஒரு காயம்.
ஒரு சிரிப்பு.
ஒரு பெயர்.
ஒரு மறதி.

நான்
என் கைகளைப் பார்க்கிறேன்.
அவை
பக்கங்களைப் போலத் தோன்றுகின்றன.
படிக்க முடியாத எழுத்துகளுடன்.
ஆனால்
உணரக்கூடிய அர்த்தத்துடன்.

- கவிஞர்  'நாங்குநேரி திரு எம். சுப்பையா' -

கவிஞர் அறிமுகம்: அதிகம் அறியப்படாத தமிழ் ஆளுமை: கவிஞர்  'நாங்குநேரி திரு எம். சுப்பையா' அவர்களின் கவிதைகள் !  - நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ் -
                      
- கவிஞர் எம். சுப்பையா அவர்கள் திருநெல்வேலி மாவட்டம் நாங்குநேரியில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு மூத்த தமிழறிஞர். அவர் நாங்குநேரி அருகேயுள்ள புதுக்குளம் பள்ளியில் தலைமை ஆசிரியராகப் பணியாற்றி 1993ல் ஓய்வு பெற்றவர். ‘இலக்கிய இன்பம்’ என்ற அமைப்பின் மூலம் அக்காலத்திய பல பட்டிமன்றங்களிலும், பொது மேடைகளிலும் தமது பேச்சாற்றலால் புகழ் பெற்றவர். பல தலைவர்களின் மேடைகளில் பேசி அவர்களின் பாராட்டைப் பெற்றவர். தற்போது தொண்ணூறு வயதினைத் தாண்டிய பின்னும், தம் இல்லத்தின் வெளிச்சுவற்றில் ‘தினம் ஒரு திருக்குறள்’ எழுதி இளம் சிறார்களிடையே தமிழ் ஆர்வத்தைத் தூண்டி வருபவர். அவர் சமூகம், தத்துவம், காதல், புரட்சி, பக்தி சார்ந்த பல கவிதைகளைப் படைத்து அவற்றைப் பாடலாகவும் பாடி வந்துள்ளார். இன்னும் முழுமையாக வெளியிடப்படாத நிலையிலுள்ள அவரின் கவிதைத் தொகுப்பிலிருந்து ஒரு சில கவிதைகளை இங்கே காணலாம். - 

தத்துவப் பாடல்!

மனிதா! மனிதா! சிந்தித்து நடடா மனிதா
தடம் பார்த்து நடப்பவன் மனிதன்
தடம் பதித்து நடப்பவன் மாமனிதன்
முன்வரிதனை மனதில் வை
பின்வரிதனை செயலில் காட்டு
நேற்றைய வாழ்வு நாளைய பாடம்
புரிந்து நடடா மனிதா
பட்டறிவு வாழ்க்கைப் பாடமன்றோ மனிதா
பார்போற்றும் மாமனிதர் கற்றுத்தந்தார்
இதை மறவாதே மனிதா
எந்நாளும் இனிய நாளே மனிதா. 

வ.ந.கிரிதரனின் குரலில் இசைத்துப் பாடுவது SUNO 5.5
டிஜிட்டல் ஓவியம் - சாட்ஜிபிடி  வழி வநகி

பாடலைக் கேட்க - https://www.youtube.com/watch?v=lY4GiyAL1rs

முள்ளிவாய்க்கால்  ஒரு நினைவுச்சின்னம்.
முள்ளிவாய்க்கால்  ஒரு நினைவுச்சின்னம்.

மானுடத்தின் கோர முகத்தை
மானுடத்தின் தீராச்சோகத்தினை
வெளிப்படுத்துமொரு 
நினைவுச் சின்னம்.

முள்ளிவாய்க்காலில் தர்மம் அன்று.
தலை காத்திருக்கவில்லை.
தலை குனிந்திருந்தது.

அதர்மத்தின் கோலோச்சுதலில்
எத்தனை மனிதர் இருப்பிழந்தார்?
எத்தனை மனிதர் உறவிழந்தார்?
எத்தனை மனிதர் கனவிழந்தார்?

பாயும் நினைவுகளாய்
மறைந்து கிடக்கின்றன.

வலி சுமந்த சமூகம்,
விடியலைத் தேடி ஓடும் மனிதரில்
விழுந்த காயங்கள் ஆயிரம்—
ஒவ்வொரு அடியிலும்
மௌனத்தின் சிதறல்கள்.,
மனிதன் தேடும் விடியல்
தூரத்தில் மங்கலாய் தெரிகிறது.

அது புதிய வண்ணத்துப்பூச்சி 
அதன் வரவு மகிழ்ச்சியானது

தேன் குடிப்பதற்குப் பதிலாக 
எங்களோடு சேர்ந்து 
கஞ்சி குடிக்கவும் 
கூழ் குடிக்கவும் 
பண்டிகைகளில் பலகாரம் சாப்பிடவும் கூடுமென 
ஆரூடம் கணித்தனர்.

மிக அரிதான
செவ்வாச்சிவகை என்றும் கூறினர்.
அதன் வருகை கண்டு 
அம்மம்மா மிக மகிழ்ந்தார். 
சாமியறையில் நேரமெடுத்து 
வேண்டுதல்கள் செய்தார். 

 [ராஃபெல்லின் புகழ்பெற்ற ஓவியம் 'The School of Athens'. பிளேட்டோ விரலை மேலேயும், அரிஸ்டோட்டில் உள்ளங்கையைக் கீழேயும் காட்டியபடி இருக்கும் சித்திரம் அது. ராஃபெல்லின் அந்த உன்னதமான ஓவியம், வெறும் வண்ணங்களின் தொகுப்பல்ல; அது மனிதச் சிந்தனையின் இரு துருவங்களுக்கிடையிலான நித்திய உரையாடல். அந்த ஓவிய உரையாடல் கவிதையாக உயிர்ப்பாகியுள்ளது.]

I. முற்றுப்பெறாத நாகரிகங்களின் அருங்காட்சியகம்

பொருட்களைப் பாதுகாக்கும் காலம்
மலையேறிப் போகும்;
அருங்காட்சியகங்கள் இனி
மனிதப் பதற்றங்களைப் பாதுகாக்கும்.

காலநிலை கட்டுப்படுத்தப்பட்ட
கண்ணாடிக் கூண்டுக்குள்:
உடைந்த அகதி ஒருவனின் திசைகாட்டி,
குழந்தையின்
கீறல் விழுந்த கணினித் திரை,
எரிக்கப்பட்ட நூலகங்களின் சாம்பல்,
ஒரு தத்துவவாதியின்
பெயரிடப்படாத சந்தேகம்.

அதன் மையத்தில்:
அந்த இரண்டு சைகைகள்.
ஒன்று:
அரூப நெருப்பை நோக்கி எழும்பும் விரல்.
மற்றொன்று:
காயப்பட்ட பருப்பொருளை
நோக்கி இறங்கும் உள்ளங்கை.

பார்வையாளர்கள் மௌனமாக நிற்பார்கள்—
மனித இனத்தின்
புதைபடிவமான நரம்பு மண்டலத்தை
வெறித்துப் பார்ப்பது போல.

(மீமெய்ம்மை வடிவம் - Surrealist High-Modernist Style) 

வானத்தின் நரம்புகளில்
ஒரு இரும்புப் பறவை நுழைகிறது.
அதன் வயிற்றில் 168 ஆத்மாக்கள்—
இலக்கங்களல்ல,
உறையவைக்கப்பட்ட காலத்தின் துளிகள்.

பாஸ்போர்ட்டின் பக்கங்களில்
தேசங்களின் முத்திரைகள் இல்லை;
பதிலாக, உலராத மை தீட்டிய
பிஞ்சு விரல்களின் ரேகைகள்.
ஒவ்வொரு பையிலும்
ஒரு 'நாளை' இருக்கிறது,
அது ஒருபோதும் 'இன்று' ஆக மாறாத
ஒரு அகதிச் சொல்.

இஸ்லாமாபாத்தின் மேசைகள்
வரைபடங்களால் மூச்சுத்திணறுகின்றன.
அங்கே சொற்கள்—
இரத்தம் தோய்ந்த கத்தரிக்கோல்கள்.
அவர்கள் அமைதியைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள்,
ஆனால் அந்த அறையின் ஜன்னல் வழியே
குழந்தைகளின் சிரிப்பு
நட்சத்திரங்களாக உதிர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

வசந்தம் வீசிட மனமெலாம் மகிழ 
சித்திரைத் திருமகள் சிறப்பாக வந்திடுவாள்
அவளை வரவேற்க ஆனவற்றைச் செய்திடுவோம்
அனைவருமே வாருங்கள் அகமகிழ வரவேற்போம் 

தையினை அடுத்துச் சித்திரை வருகிறது
தைபிறந்தால் வழிபிறக்கும் தமிழரது நம்பிக்கை
உழவரை உயர்த்திடும் உன்னதத் திருநாளாய்
உயர்வாக மலருவதே தைப்பொங்கல் திருநாளே

உழவினை உயர்த்தும் உன்னதத் திருநாள்
தையோடு மட்டும் தடைபட்டு நிற்கவில்லை
சித்திரையும் இணைகிறது சிறப்பான உழவோடு
அத்தனையும் பண்பாட்டின் அடித்தளமாய் அமைகிறது

தையிலும் பொங்கல் சித்திரையிலும் பொங்கல்
பொங்கலைப் பொங்கினால் பூரிப்பே கிடைக்கும்
மாவிலை தோரணம் வாசலை அலங்கரிக்கும்
மனமகிழச் சித்திரையை வரவேற்று மகிழுவோம்

பங்குனி தன்பின்னே சித்திரையைக் கூட்டிவரும்
சித்திரை பிறந்தாலே கெட்டிமேளம் ஒலித்துவிடும்
திருமணங்கள் தொடங்கும் திருவிழாத் தொடங்கும்
சிறப்பாக வசந்தம் ஊஞ்சலாய் ஆடிநிற்கும்

வரலாறு தன்னைத்தானே சிதைத்துக்கொள்ளும் தருணங்களில், மொழி தனது வழக்கமான அழகியலை இழந்து ஒரு 'சாட்சியமாக' (Witness) மாறுகிறது. "பள்ளிமணி வான்வெளியிலிருந்து விழுந்த போது” (When the School Bell Fell from the Sky) என்பது வெறும் கவிதை அல்ல; அது ஒரு மீ-கவித்துவப் புலம்பல் (Meta-Poetic Lament). இங்கே 'பள்ளி மணி' என்பது காலத்தின் அறிவிப்பு. அது வானத்திலிருந்து விழும்போது, ஒரு தலைமுறையின் எதிர்காலம் புவிமட்டமாக்கப்படுகிறது. இந்தக் கவிதைகளில் தாய்மார்களின் துயரம் ஒரு தனிநபர் உணர்வல்ல; அது மனித நாகரிகத்தின் தோல்வியைக் காட்டும் ஒரு கண்ணாடி. நவீனத்துவக் கவிதையின் சுருக்கமும், மௌனத்தின் அடர்த்தியும் இதில் இழையோடுகின்றன. ஒரு பள்ளி அழிக்கப்படும்போது, அங்கே ஒரு கட்டிடம் வீழ்வதில்லை; மனிதகுலம் தன்னைக் குறித்து வைத்திருந்த 'நம்பிக்கை' எனும் விதை கருகிப் போகிறது. இநப் பிரதி அந்த இழப்பின் உண்மையை மறதிக்கு எதிராகப் பாதுகாக்கும் ஒரு தார்மீகச் செயல்.

வரலாறு தடம் புரளும் தருணங்களில், மொழி ஒரு 'நெறியியல் ஆயுதமாக' (Ethical Tool) மாறுகிறது. "பள்ளிமணி வான்வெளியிலிருந்து விழுந்த போது" என்பது அந்த மாற்றத்தின் சாட்சி. ஒரு பள்ளி மணி வீழ்வதிலிருந்து தொடங்கும் இந்தக் காவியம், இடிபாடுகளுக்குள் சிதறிக் கிடக்கும் கனவுகளைச் சேகரிக்கிறது. இங்கே தாய்மார்களின் துயரம் கண்ணியமானது; அவர்களின் மௌனம் அதிகாரத்தை அச்சுறுத்துவது. ஒரு நாகரிகத்தின் தகுதி, அது தனது குழந்தைகளை எப்படிக் காக்கிறது என்பதில் இல்லை; அவர்களை எப்படி நினைவுகூருகிறது என்பதில்தான் உள்ளது.

பள்ளிமணி வான்வெளியிலிருந்து விழுந்த போது WHEN THE SCHOOL BELL FELL FROM THE SKY (A High-Modernist Meta-Poetry Sequence) -  ஈழக்கவி -

Epigraph: 

ஈரானின் மினாப் நகர பாடசாலை மீதான தாக்குதல் என்பது
வெறும் போர் விதிமீறல் அல்ல;
அது எதிர்காலத்தின் மீதான
அமெரிக்க – இஸ்ரேலிய குரூரர்களின் திட்டமிட்ட படுகொலை.

I. தடையுற்ற காலை (The Interrupted Morning)

காலை –
ஜன்னல் வழியே நுழையக் காத்திருந்த
ஒரு மென்மையான கவிதை.
ஆனால்,
வானம் 'இரும்பு' கொண்டு
ஒரு தீர்ப்பை எழுதியது.
அந்த ஒரு வாக்கியம்,
ஒரு தலைமுறையின்
குரல்வளையைத் துண்டித்து,
நிசப்தத்தை நிலவச் செய்தது.

ஊழின்வலி பெறுஒரே உயிரினம் யான் மட்டுமே
பாழும் நாவெதுவும் பரிதவிப்பைக் கேட்டதிலை
கண்ணெதுவும் கலங்கியே கடுந்துக்கம் கொண்டதிலை
மண்ணில் பிறந்தநாள் முதலாய் தூண்டியதில்லை யான்
கவலைநிறை எண்ணத்தையோ மகிழ்வின் புன்னகையையோ

இரகசிய இன்பத்தில் இரகசியக் கண்ணீரில்
மாறிடும் இவ்வாழ்வு நழுவி விலகியது
புதிதாய்ப் பூமியில் பிறந்த நாளின் தனிமைபோல்
பதினெட்டு அகவை பின்னும் நண்பர்கள் இன்றியே.

மறைக்க இயலா தருணங்கள் இருந்ததுண்டு
நிறை துயர்விளை தருணங்களாம் அவை
தன்பெருமை மறந்து என்னுயிர் வருந்தியபோது
தன்னை இங்கொருவர் நேசிக்க ஏங்கியது.

 முகத்தில்
ஓங்கியறைந்த வார்த்தை
நீண்ட நேரமாக
அங்கேயே சுற்றிக் கொண்டிருந்தது

உவப்பில்லாத அந்த வார்த்தையை
மறைப்பதற்காக
நேரம் கடத்தும் வித்தையை
உடலும் தெரிந்து வைத்திருந்தது

யன்னல் மறைப்புக்குக்
கட்டிய துணியை அவிழ்த்து
மீளவும் கட்டுகிறான்
உள்ளேயிருந்த பிளாஸ்ரிக் கதிரையை
வெளியே வைக்கிறான்
மற்றையது உள்ளே மாறுகிறது
வெறுமையான தேநீர்க்குடுவை
தூக்கிப் பார்த்து
நகர்த்துகிறான்
தலைவாசல் முன்னிருந்த கால்விரிப்பு
தூசு தட்டப்படாமலே
நகர்த்தப்படுகிறது

(இன்னிசை வெண்பா மாலை)

இரவி தெருவினில் இட்டிடும் கோலம்
உரவாய் நுழைந்து உவந்து களித்துப் 
பரவிடும் காலையில் பக்கலில் நின்று
வரமாய்க் கறந்திடும் பால். 

ஓட்டைக் குழலூத ஓலை சலசலக்க
சுட்ட அடுப்பில் சமைத்து அடங்கிட
விட்டம் அடுக்கிய விறகு பார்த்திடும்
கொட்டில் பரண்மேல் இருந்து.   

மார்ச் 8 சர்வதேச மகளிர் தினம்!

கும்மியடி! தமிழ்நாடு முழுவதும்
குலுங்கிடக் கைகொட்டிக் கும்மியடி!
நம்மைப்பிடித்த பிசாசுகள் போயின
நன்மை கண்டோ மென்று கும்மியடி!

ஏட்டையும் பெண்கள் தொடுவது தீமையென்
றெண்ணி யிருந்தவர் மாய்ந்துவிட்டார்
வீட்டுக்குள்ளே பெண்ணைப் பூட்டிவைப்போமென்ற
விந்தை மனிதர் தலைகவிழ்ந்தார்.

கற்பு நிலையென்று சொல்லவந்தார் இரு
கட்சிக்கும் அஃது பொதுவில் வைப்போம்
வற்புறுத் திப்பெண்ணைக் கட்டிக்கொடுக்கும்
வழக்கத்தைத் தள்ளி மிதித்திடுவோம்.

ஆயத்துல்லாஹ் அலி கொமெய்னி:
அடிபணியாத நிழல்

வரலாறு தனது கறுப்புப் பிரதியைத் திறக்கும்போது
உறைந்த இரத்தத்தின் தழும்புகளிடையே
ஒரு தேசத்தின் நாடித் துடிப்பு கேட்கும்.
அவர் - பெரும்பான்மையின் ஆரவாரத்தால் அல்ல,
தனிமையின் தியானத்தால் செதுக்கப்பட்டவர்.

மத்திய கிழக்கின் மணற்புயலில்
திசைமாறாத ஒற்றை அச்சு.
அவரது நிழல் நிலத்தில் விழவில்லை;
ஏகாதிபத்திய நிலவரைபடங்களின் மீது
ஒரு பிளவென விழுந்தது.

எளிமையின் உருவமாக
ஒழுக்கத்தின் உச்சியாக
மக்கள் மனங்களில் வேரூன்றியவர் 

புன்னகை மறையாத போராட்ட மேகம்,
இன்று மௌனமாக விண்மீன்களோடு கலந்துவிட்டாரோ?

செங்கொடியை சுமந்த தியாகத் தீபம்,
பதவிகள் தேடி வந்த போதும்
பழைய வாடகை வீடையே சொர்க்கமாகக் கொண்டவர்;

பொதுவாழ்வின் தூய்மைக்கு அளவுகோல் வைத்த
அந்த தவமிகு வாழ்க்கை
இன்று அமைதியில் உறங்குகிறதோ?

மண்ணுக்காகவும் மக்களுக்காகவும்
முன்னணியில் நின்ற நீதிச் சிங்கம்;
ஆற்று மணல் கொள்ளையை தடுத்த வீர மனம்,
இயற்கையின் காவலன், ஏழைகளின் இதயம்;
வயது தள்ளினாலும் நடை தளராதவர் 
நீதிக்காக நடந்த அந்த அடிகள்
இன்று ஓய்வெடுக்கிறதோ?

ஒரு முன்னுரை

"வாசிப்பு என்பது ஒரு திறப்பு; கவிதை என்பது அந்தத் திறப்பின் வழி நுழையும் ஒளி."

இந்த வலைப்பதிவு, ஒரு தனிமனிதனின் அகப்பயணத்தை வார்த்தைகளாக மாற்றும் ஒரு முயற்சி. இங்கே கவிதைகள் வெறும் சொற்களின் கூட்டமல்ல; அவை காலத்தின் சுவர்களில் படிந்திருக்கும் நினைவுகளின் ரேகைகள்.

"அக-நகரத்தின் வாசல்கள்" - இந்தப் பெயர் உணர்த்துவது போல, ஒவ்வொரு கவிதையும் ஒரு ரகசியக் கதவைத் திறக்கும். அந்த வாசல்களுக்குப் பின்னே:

மௌனமாகப் பேசும் நிழல்கள் உண்டு.
காலத்தை ஒரு நகரமாகப் பார்க்கும் விசித்திரப் பார்வை உண்டு.
தன்னைத் தேடிப் புறப்பட்டு, இறுதியில் பிரபஞ்சத்தின் இசையோடு ஒன்றிப்போகும் ஒரு பெண்ணின் ஆன்ம விடுதலையுண்டு.

இந்தத் தொகுப்பு, ஒரு பிம்பத்திலிருந்து பிம்பமற்ற நிலைக்கு (Abstraction) நகரும் ஒரு பயணம். இதில் வரும் 'அவள்', வெறும் ஒரு பாத்திரமல்ல; நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் இருக்கும் அந்தத் தேடல் மிக்க ஆன்மாவின் பிரதிபலிப்பு.

நிழல்கள் மெல்ல ஒளியாக மாறும் இந்த ரசவாதத்தைக் காண, இந்த வாசல்களின் வழியே உங்களை அன்புடன் அழைக்கிறேன்.

- ஈழக்கவி -

1. உருமாற்றம் (அவளின் உளநிலை மாற்றங்கள்)

அகத்தின் அலைக்கழிப்பில் 
ஒரு வண்ண விளிம்பில் நிற்கிறாள். 
பழைய நிழற்படங்கள் 
தொட முடியாத 
தொலைவில் சுடர்விடுகின்றன.

"நான் நானல்ல" – 
அவளின் பிரகடனம். 
பிறர் பார்வையின் கோடுகள் 
அவளைச் சித்திரமாக்க முடியாது.

அவளுக்குள் ஒரு புயல் 
இப்போது மெல்லப் பச்சையமாகிறது. 
அச்சம் என்பது 
கடந்து போக வேண்டிய 
ஒரு நிலப்பரப்பு.

நிழலுக்கு வெளியே 
அவளுக்காகக் காத்திருக்கிறது 
இன்னும் பெயரிடப்படாத 
ஒரு பிரகாசம்.

நேற்று மெல்பேர்ன் நகரத்து 
Victorian state Library இற்குச் 
சென்றிருந்தேன்.
இதுவே என் வீடு. என் வாழ்வு 
இங்கே நிலைத்திருந்தால்.
நித்தம் ஒரு மணி நேரமாவது 
வாசிப்பில் என்னைத் தொலைத்திட 
இத்தாய் 
அவள் மடிதந்து என்னை 
அரவணைத்திருப்பாள். 

யாழ்.நூலகத்திற்கு முன் 
அமர்ந்திருக்கும் சரஸ்வதி... 
நினைவுகள் என் மனசை
 உருக வைத்த தருணமது. 

1

நீலத்தின் இறுதிப் பிரதி


வானத்தின் ஞாபக அடுக்குகளில்
உருகிக் கொண்டிருக்கிறது
ஒரு காகிதப் படை.


திறக்கப்படாத தபால் உறைகளாகின்றன
என் சுவாசங்கள்;
நீலத்தின் அடர்த்தியில்
வாக்குறுதிகளும் கனத்த மௌனங்களும்
பரிமாணங்களை இழந்து சிதறுகின்றன.


காற்று காகிதங்களைச் சுழற்றும்போது
மறைந்துபோன சொற்களின் இடைவெளியில்
யாரோ ஒருவரின் தூக்கத்தைக் கலைக்கிறது
ஒரு வான்-குரல்.


நமது பெயர்கள் அச்சிடப்படவில்லை;
அவை வெறும் சத்தங்களாக—
துருப்பிடித்த பழைய அலைக்கற்றைகளில்
இன்னும் அலைந்து கொண்டிருக்கின்றன.


தோல் மீது விழும் வெளிச்சம்
ஒரு கடிதத்தைத் திறக்கிறதா?
அல்லது, யாரோ எழுதி முடித்த
ஒரு பதிலின் முடிவற்ற தொடர்ச்சியாக
நாம் மாறுகிறோமா?

​

புதிய விடியல் பூக்கட்டும் இன்று
பழைய கவலைகள் மறையட்டும் நன்று
இனிய மாற்றங்கள் நிகழட்டும் ஒன்று
இளைய பாரதம் உயருமே அன்று

​நம்பிக்கை விதைகள் மண்ணில் தூவுவோம்
நாளைய கனவை நெஞ்சில் ஏந்துவோம்
கடின உழைப்பை என்றும் போற்றுவோம்
வெற்றிச் சிகரம் விரைந்து ஏறுவோம்