ஒரு முன்னுரை

"வாசிப்பு என்பது ஒரு திறப்பு; கவிதை என்பது அந்தத் திறப்பின் வழி நுழையும் ஒளி."

இந்த வலைப்பதிவு, ஒரு தனிமனிதனின் அகப்பயணத்தை வார்த்தைகளாக மாற்றும் ஒரு முயற்சி. இங்கே கவிதைகள் வெறும் சொற்களின் கூட்டமல்ல; அவை காலத்தின் சுவர்களில் படிந்திருக்கும் நினைவுகளின் ரேகைகள்.

"அக-நகரத்தின் வாசல்கள்" - இந்தப் பெயர் உணர்த்துவது போல, ஒவ்வொரு கவிதையும் ஒரு ரகசியக் கதவைத் திறக்கும். அந்த வாசல்களுக்குப் பின்னே:

மௌனமாகப் பேசும் நிழல்கள் உண்டு.
காலத்தை ஒரு நகரமாகப் பார்க்கும் விசித்திரப் பார்வை உண்டு.
தன்னைத் தேடிப் புறப்பட்டு, இறுதியில் பிரபஞ்சத்தின் இசையோடு ஒன்றிப்போகும் ஒரு பெண்ணின் ஆன்ம விடுதலையுண்டு.

இந்தத் தொகுப்பு, ஒரு பிம்பத்திலிருந்து பிம்பமற்ற நிலைக்கு (Abstraction) நகரும் ஒரு பயணம். இதில் வரும் 'அவள்', வெறும் ஒரு பாத்திரமல்ல; நம் ஒவ்வொருவருக்குள்ளும் இருக்கும் அந்தத் தேடல் மிக்க ஆன்மாவின் பிரதிபலிப்பு.

நிழல்கள் மெல்ல ஒளியாக மாறும் இந்த ரசவாதத்தைக் காண, இந்த வாசல்களின் வழியே உங்களை அன்புடன் அழைக்கிறேன்.

- ஈழக்கவி -

1. உருமாற்றம் (அவளின் உளநிலை மாற்றங்கள்)

அகத்தின் அலைக்கழிப்பில் 
ஒரு வண்ண விளிம்பில் நிற்கிறாள். 
பழைய நிழற்படங்கள் 
தொட முடியாத 
தொலைவில் சுடர்விடுகின்றன.

"நான் நானல்ல" – 
அவளின் பிரகடனம். 
பிறர் பார்வையின் கோடுகள் 
அவளைச் சித்திரமாக்க முடியாது.

அவளுக்குள் ஒரு புயல் 
இப்போது மெல்லப் பச்சையமாகிறது. 
அச்சம் என்பது 
கடந்து போக வேண்டிய 
ஒரு நிலப்பரப்பு.

நிழலுக்கு வெளியே 
அவளுக்காகக் காத்திருக்கிறது 
இன்னும் பெயரிடப்படாத 
ஒரு பிரகாசம்.

2. அக-நிழல் (சிந்தனை வழியே – உள் பயணம்)

அவள் நிழலைத் துரத்தவில்லை 
அதன் பாரத்தோடு ஒன்றாகிவிட்டாள்.

மௌனம் நீளும் அறையில் 
புகைப்படங்களின் ஊமைத்தனம் 
அவளின் குரலைத் தேடுகிறது.

"நான் எனக்கானவளா?" 
கேள்வியை உள்வாங்கிய 
நிழல் அசையவில்லை. 
அது பாதங்களை மறந்த பயணம்; 
காயத்திற்கும் மீட்சிக்கும் 
இடையிலான மெல்லிய கோடு.

இப்போது நிழல்கள் 
சரிந்து கொண்டிருக்கின்றன 
உடைந்த அந்த இருளில் இருந்து 
"நான்" எனும் பாடல் 
ஒரு ஒளிக் கீற்றாகக் 
கசியத் தொடங்குகிறது.
-

3. காலமற்ற வெளி (அடுத்த பரிமாணப் பயணம்)

இமை திறந்தபோது – 
நிலப்பரப்புகள் அற்ற 
ஒரு தேசம். 
காலமும் நினைவும் குறுக்கிடாத 
ஒரு பரிமாணம்.

நதியென ஓடும் 
கடந்த காலம் 
அவன், அவள், அந்த வீடு... 
எல்லாமே ஒரே சுருதியில் 
ஒரு ஆதி ஓசையாகத் 
திரண்டிருக்கின்றன.
வாழ்வு 
ஒரு புதிய மொழியில் 
தன்னைத் தானே 
மொழிபெயர்க்கிறது.

"இது என் புதிய வீடு, 
புதிய கதை" 
பழைய நிழல்கள் சிதற 
வண்ணங்களின் ஊடாக 
அவள் நடக்கிறாள்.
-
4. நிறங்களின் மரம் (புதிய பரிமாணத்தின் வெளிச்சங்கள்)

காலத்தின் 
கால்தடங்கள் இல்லாத 
ஒரு புதிய நிலம். 
பாடப்படாத இசையும் 
காணாத வண்ணங்களும் 
அவளின் சுவாசத்தில் படர்கின்றன.

அவள் இப்போது 
ஒரு வேர்விட்ட மரம். 
காலத்தின் காற்றை 
சுவாசித்து கதைகளை 
இலைகளாக உதிர்க்கிறாள்.

மழை பெய்கிறது 
துயரங்களைக் கழுவி 
நினைவுகளைத் தூய்மைப்படுத்த...

பழைய காயங்கள் 
இப்போது புன்னகைகளாக 
உருமாறுகின்றன. 
காதல், நட்பு, அறிமுகங்கள் – 
யாவும் புதிய இலக்கணங்களில் 
உரையாடத் தொடங்குகின்றன.
-
5. ஆதி பிம்பம் (உள்பரிசோதனை)

அவளின் உள்நிலையத்தில் 
மாயமான ஓரங்கள்; 
மழலை மழையில் 
நனைந்தபடி நுழைகிறாள். 
அங்கே ஒரு பழைய 
'நான்' காத்திருக்கிறது – 
கண்ணீரால் புனையப்பட்ட 
ஒரு பிம்பம்.

"நீ மட்டும் தனித்தவளல்ல, 
நாம்தான்" – 
அந்த நிழல் கிசுகிசுக்கிறது.

சிதைந்த கனவுகளிலிருந்து 
இப்போது 
ஒரு புதிய இசை முளைக்கிறது. 
நிழல்கள் ஒவ்வொன்றும் 
ஒரு பாடமாகித் தாங்க, 
குழப்பங்கள் இப்போது – 
எரியும் நெருப்பின் நடனமாகின்றன.
-
6. நகரும் வாக்கியம் (மீண்டும் நடக்கும் அவள்)

சுவர்களில் படர்ந்திருக்கும் 
நினைவுகளின் பாசியைத் தொட்டு 
நகரத்தின் மெல்லிய 
நரம்புகளில் நடக்கிறாள்.

ஜன்னல்கள் மறுக்கின்றன; 
ஆனால், 
அவளது ஒற்றைப் பார்வை 
மூடிய காலத்தின் 
கதவுகளைத் திறக்க வல்லது.

அவள் இப்போது 
ஒரு வாக்கியம் – 
முற்றுப்புள்ளி இடப்படாத, 
அவளால் மட்டுமே 
பூர்த்தி செய்யப்பட வேண்டிய 
ஒரு நீண்ட வரி.

நகரம் இப்போது பேசுவதில்லை; 
அது அவளது 
பாதங்களுக்குத் தரும் 
ஒரு மௌனமான பதில்.
-

7. ஆதி இசை (மறைந்திருந்த ஒலியின் சுவடு)

நனையத் துணியாத மனதுடன் 
ஒரு பாழடைந்த 
தெருவின் வாசலில் நிற்கிறாள். 
தானாகத் திறக்கும் 
கதவிற்குப் பின்னே 
அவளது குழந்தைப் பருவம் – 
உடைந்த வாத்தியமாகவும், 
வீணான கவிதையாகவும் 
காத்திருக்கிறது.

"நீ மறந்திருக்கலாம்; 
ஆனால் இவை 
உன்னைக் கைவிடவில்லை" 
நகரம் கிசுகிசுக்கிறது.

சுவர்கள் 
வரலாற்றைப் போதிக்கின்றன. 
அவள் இப்போது 
உள்ளிருந்து பாடத் தொடங்குகிறாள்; 
இழந்தவற்றைப் பெறுவதற்கு 
அந்த மௌனத்தைப் 
பாடுவதைத் தவிர 
வேறு வழியில்லை.
-

8. நகரத்தின் நிழல் (ஒலியின் வழியே ஓர் புதிய வாசல்)

கண்ணீர்த் துளிகளால் 
வரலாற்றின் துடிப்பை 
முகத்தில் வழியவிடுகிறாள். 
எழுத்தில்லா மொழியில் 
கவிதைகள் 
சுவர்களின் மீது முளைக்கின்றன.

இது வெறும் கதவல்ல; 
அன்றாட வாழ்வின் அடியில் 
ஒளித்து வைத்த 
ரகசிய முகவரி.

அவள் இப்போது 
பயணி அல்ல; 
நகரத்தின் நிழல். 
அவளது நடையில் 
நகரம் விழித்துக் கொள்கிறது; 
அவளது குரலில் 
வாசல்கள் உயிர் பெறுகின்றன.
-

9. இறுதி மர்மம்: நான் - அது (கடைசி மர்மம்)

நினைவுகளின் 
கடைசிப் படிக்கட்டில் – 
கதவுகளற்ற 
ஒரு வெறுமை அறை. 
"நான் எழுதாத வரிகள் 

எப்படி ஒலிக்கின்றன?"

பதில் காற்றில் அதிர்கிறது: 
"நீ வாழ்ந்திருக்கிறாய்... 
அதுவே ஒரு வரி."

ஒளியுமல்லாத இசையுமல்லாத 
ஒரு பெயரற்ற உணர்வு. 
நகரம் அவளுக்குள் நுழைகிறது; 
அவள் தான் அந்த நகரம். 
அவளது மௌனமே 
அதன் சுவர்கள். 
நகரம் ஒரு நினைவகம் அல்ல; 
அது ஒரு அங்கீகாரம்.
-

10. ஒளியின் உடல் (ஒளியின் பரிமாணம்)

அவள் நகரத்தை உடைத்து 
மீண்டும் படைக்கிறாள். 
அது இப்போது 
ஒரு ஜடப்பொருள் அல்ல; 
அவளது 
சுவாசத்திலிருந்து தொடங்கும் 
ஒரு நுண்-அதிர்வு.

மேசையின் தூசி 
காலத்தைப் பேசுகிறது; 
மூடிய புத்தகம் 
ஒரு உறவை நினைவூட்டுகிறது.

இங்கே பொருட்கள் 
உயிருடன் இல்லை; 
ஆனால் 
உணர்வு கொண்ட நிழல்களாய் 
அவளை வணங்குகின்றன.

யாராக இருந்தாளோ – 
அது கடந்துவிட்டது. 
இப்போது, 
அவளே கவிதையின் வெளிச்சம்!


ஈழக்கவி
இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.