1

நீலத்தின் இறுதிப் பிரதி


வானத்தின் ஞாபக அடுக்குகளில்
உருகிக் கொண்டிருக்கிறது
ஒரு காகிதப் படை.


திறக்கப்படாத தபால் உறைகளாகின்றன
என் சுவாசங்கள்;
நீலத்தின் அடர்த்தியில்
வாக்குறுதிகளும் கனத்த மௌனங்களும்
பரிமாணங்களை இழந்து சிதறுகின்றன.


காற்று காகிதங்களைச் சுழற்றும்போது
மறைந்துபோன சொற்களின் இடைவெளியில்
யாரோ ஒருவரின் தூக்கத்தைக் கலைக்கிறது
ஒரு வான்-குரல்.


நமது பெயர்கள் அச்சிடப்படவில்லை;
அவை வெறும் சத்தங்களாக—
துருப்பிடித்த பழைய அலைக்கற்றைகளில்
இன்னும் அலைந்து கொண்டிருக்கின்றன.


தோல் மீது விழும் வெளிச்சம்
ஒரு கடிதத்தைத் திறக்கிறதா?
அல்லது, யாரோ எழுதி முடித்த
ஒரு பதிலின் முடிவற்ற தொடர்ச்சியாக
நாம் மாறுகிறோமா?

2

அணுக் குளிர்ச்சியின் சமன்பாடு


உன் மௌனம்
ஒரு மைக்ரான் துல்லியத்துடன்
என்னைப் பிளக்கிறது.
நறுமணங்கள் அறியப்படாத
ஏதோவொரு 'ஆல்கொரித'த்தால்
உன் மீது பதிக்கப்பட்டிருக்கின்றது.


உயிரின் மௌனக் கோட்பாடு
தன்னை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டு
ரகசியம் பேசுகிறது:
"நெருங்கி வராதே"
எனும் எச்சரிக்கையை
மிக நெருக்கமாக அமர்ந்து
அது வழங்குகிறது.


நாம் சந்திக்கும்
ஒவ்வொரு கணமும்
ஒரு 'சூப்பர்போசிஷன்';
நீ இருக்கிறாய்,
அதே சமயம் நீ இல்லை.
இந்த இரண்டு நிலைகளையும்
ஒரே புள்ளியில் உணர்வதை
அறிவியல் 'வினையாற்றும் அதிர்ச்சி' என்கிறது—
நான் அதை 'காதல்' என மொழிபெயர்க்கிறேன்.


நமது சுவாசங்கள்
'நியூட்ரினோ'க்களைப் போல
ஒருவரை ஒருவர் ஊடுருவுகின்றன;
அவை எங்கும் ஒட்டுவதில்லை,
ஆனால் எதையும் பாதிக்காமல்
கடந்து போவதுமில்லை.


ஒரு முடிவில்லாத
கீழ்நோக்கிய பாதையில்
உருண்டு கொண்டிருக்கிறது
நமது குளிர்-உறவு.
அது நேர்க்கோடல்ல—
நித்தியமான ஒரு வளைவு.

இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.