ஆயத்துல்லாஹ் அலி கொமெய்னி:
அடிபணியாத நிழல்

வரலாறு தனது கறுப்புப் பிரதியைத் திறக்கும்போது
உறைந்த இரத்தத்தின் தழும்புகளிடையே
ஒரு தேசத்தின் நாடித் துடிப்பு கேட்கும்.
அவர் - பெரும்பான்மையின் ஆரவாரத்தால் அல்ல,
தனிமையின் தியானத்தால் செதுக்கப்பட்டவர்.

மத்திய கிழக்கின் மணற்புயலில்
திசைமாறாத ஒற்றை அச்சு.
அவரது நிழல் நிலத்தில் விழவில்லை;
ஏகாதிபத்திய நிலவரைபடங்களின் மீது
ஒரு பிளவென விழுந்தது.

அவரை ஒப்பந்த மேஜைகளின் கீழ் தேடாதீர்கள்,
அவர் கையெழுத்து அல்ல –
ஒரு கலகம்.
அவர் ஒரு தலைப்பு அல்ல –
ஒரு தீப்பொறி.

உலகம் 'ஆதிக்கம்' என்று இரகசியம் பேசியபோது,
அவர் அதை 'எதிர்ப்பு' என்று முழக்கமிட்டார்.
தன் குரலை மசூதியின் ஒலிபெருக்கியில் மட்டுமல்ல,
வரலாற்றின் மையப்புள்ளியில் நங்கூரமிட்டார்.

87 ஆண்டுகள் என்பது வயதின் கணக்கல்ல;
அது ஒரு தொடர் புரட்சியின் நீளம்.

மரணத்தைத் தழுவினாரா அல்லது
மரணத்தை ஒரு முடிவாகத் தேர்ந்தெடுத்தாரா?

இந்தக் கேள்வி தூதரக மேசைகளில் இல்லை,
பெர்சியக் காற்றின் ஈரப்பதம் எங்கும் உறைந்திருக்கிறது.

படுகொலை என்பது வெறும் சொல்;
வரலாறு அதை 'ஷஹீத்' என்று திருத்தி எழுதும்.
அதில் துக்கமில்லை,

ஒரு நிலைப்பாட்டின் முழுமை இருக்கிறது.
அவருக்கு அடிபணிதல் என்பது உயிர்வாழும் கலையல்ல,
அது மரணத்தை விடவும் கொடிய அவமானம்.

மணல்,
எண்ணெய்,
இரத்தம் –

மத்திய கிழக்கின் இந்த முப்பரிமாணத்தையும்
ஒரே தார்மீகக் கொடியின் கீழ் இணைத்தவர்.
உலகம் அவரைத் தனிமைப்படுத்தியது,
அவரோ அந்தத் தனிமையைத் தன் கோட்டையாக்கினார்.

ஒரு குண்டு அல்லது ஒரு சதி –
உடலை மட்டுமே தின்று தீர்க்கும்,
கருத்தியலை அல்ல.

அவர் இப்போது ஒரு பெயரல்ல –
ஒரு சகாப்தம்.
ஒரு தலைவரல்ல –
ஒரு குறியீடு.

அவரது இறுதி மூச்சு ஒரு சரணாகதியல்ல;
அது ஓர் அறைகூவல்:
"எதிர்ப்பு, என் சதைகளுடன் முடிந்துவிடுவதில்லை."

இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.