பதிவுகள் முகப்பு

கோடை காலத்தில்,மத்தியானம் ஆனதும் ஊர்போல வெயில் கொளுத்தி எரிக்கும். உடல் முழுக்க வேர்த்து, வேர்வை ஒட்டிக்கொள்ளும்.தேகம் பிசுபிசுக்கும்.‘நா'வரண்டுபோகும். காற்று வராதா? வந்து எம்மை வருடாதா? என்று ஒவ்வொரு மனசும் எதிர்பார்க்கும்.சிலவேளைகளில் அதுவும் சாத்தியமாகும்.

இரவினில் நட்சத்திரங்கள் மின்னிக்கொண்டிருக்கும் அழகுடன்,வாழைக்குலையுடன்,வாழைப்பொத்தியையும் சேர்த்து அந்த வாழைகள் சுமக்கின்றனவே! கறிவேப்பிலை மரங்கள்கூட சடைத்து வளர்ந்து,காற்றில் மெல்ல ஆடிக்கொண்டிருக்கும்பொழுதில்
அதிலும் வாசம் எழுகின்றனவே! கீச்சிடும் குருவிகளும்,ரீங்காரமிடும் வண்டுகளும் எழுப்பும் ஒலிகூட மனசுக்கு இதமானதுதான்! இந்த ஊரை இரவெனும் ஒளி சூழ,காற்று மிதந்துவர, மல்லிகை வாசம் பரப்பும்.கங்காருகூட வீட்டுக்கு முன்னால் ஓரிரு இரவுகள்
வந்து நின்றுவிட்டுப்போனதே எம்மைக் குசாலம் விசாரிப்பதுபோலிருந்தது.இந்த நகரத்துக்குப்பெயர்தான் 'மெல்பேர்ன்'.

அவுஸ்திரேலியாவின் விக்டோரியா மாநிலத்தின் தலைநகர் மெல்பேர்ன் என்றால் அது தனியழகு.ஓடிக்களைக்கும் வாழ்வுக்குள் அமைதியும்,நிம்மதியும் தரும் வாழ்வியலை நானும் உணர்ந்து,என்னாலும் அவற்றை அனுபவிக்க முடிந்தது என்பதாலும் அதனை இங்கே பதிவு செய்கின்றேன்.

மெல்பேர்னில் விக்ரோறியா மாநில நூலகத்தினுள் நுழைந்ததும் மெய்சிலிர்த்தது. "வாழ்வின் அற்புதங்களை அனுபவிக்க வேண்டுமெனில், தொடர்ந்து பயணிக்க வேண்டும்"என்பதை அக்கணம் உணர்த்தியது.அத்தனை அழகும்,நிம்மதியும் அங்கே நிறைந்திருந்தது.

கட்டுரையாளர்: அருணாசலம் லெட்சுமணன், அமைப்பாளர், நிகர் சமூக கலை இலக்கிய அரங்கம், அதிபர்- ம.மா-கொத்- உனுக்கொட்டுவ தமிழ் வித்தியாலயம்.

தென்னிந்தியாவில் இருந்து வருகைத்தந்து இலங்கையின் பெருந்தோட்ட பொறிமுறையினை விருத்தி செய்வதில் இந்திய வம்சாவளி தமிழர்களின் பங்கேற்பு மிக முக்கியத்திற்குரியதாக விளங்குகிறது. இலங்கைக்கும் இந்தியாவுக்குமிடையிலான பூர்வீகத் தொடர்பு நிலைகள் குறித்த ஆதாரங்கள் பல உள்ளன. அவ் ஆதாரங்களை முன்வைப்பதில் இராமாயண சித்திரிப்புக்கள் குறித்த பார்வை மிகுந்த கவனத்தை பெறுகின்றன. இவ்வாறான தொடர்பு நிலைகள் பல இருந்த போதிலும் 1823ம் வருடத்தை பிரதானப்படுத்திய நகர்வு 'மலையக சமூக' உருவாக்கத்தில மிக முக்கிய கட்டமாக அமைகிறது. அப் பிரயத்தனத்தில் 'மலையகம் - 200' என்ற கோசத்தின் பின்னணியில் இடம்பெற்ற நிகழ்வுகள் அவதானத்திற்குரியதாக அமைந்தன. இவ் இருநூறு வருடகால அவதானிப்பில் மலையக மக்களின் வரவு, வாழ்வு, புலம்பெயர்வு, இருப்பின் ஆர்வம், புலம்பெயர்வின் நிர்ப்பந்தம், பிரயோக அரசியலின் பலம் பலவீனம், கலை பண்பாட்டு அம்சங்கள், கல்வி நிலைகள், பொருளாதார நகர்வுகள் போன்றவை பற்றிய அவதானங்களும் கவனத்தை பெறுகின்றன. மலையக மக்களின் இருப்பை தக்க வைப்பதிலும் அவர்களின் அடையாளத்தை பிரதிபலிப்பதிலும் கலைகள் முக்கிய பங்கினை வகிக்கின்றன. அக் கலைகளுள் முத்தாய்ப்பாகவும், மலையகத்தின் முக்கூத்துக்களில் மூலமாகவும் அமையும் காமன்கூத்து மலையக மக்களை ஒருங்கிணைப்பதில் முக்கிய வகிபங்கை பெறுகிறது எனலாம்.

இந்திய வம்சாவளி தமிழர்களின் புலம்பெயர்வு இலங்கையின் வழிபாட்டு மரபிலும் பல்வேறு மாறுதல்களை ஏற்படுத்தியுள்ளன. பிரித்தானிய காலனித்துவ பொறிமுறையில் இலங்கையில் பெருந்தோட்டத்துறையை விருத்தி செய்யும் முனைப்பில் சொல்லெனா துயரங்களை அனுபவித்தவர்களாக இவர்கள் திகழ்கிறார்கள். இலங்கையில் 1823ம் வருடத்திற்கு முன்னர் வர்த்தக நோக்கம் கருதிய புலம்பெயர்வுகள் இடம்பெற்றுள்ளன. இவ்வாறான புலம்பெயர்வுகள் இலங்கையில் பூர்வீகத்தில் இருந்த முருக வழிபாட்டை மேலும் வலுப்படுத்தும் கைங்கரியத்தை ஆற்றியுள்ளது. மலையகம் உட்பட நாடுமுழுவதும் செட்டிமார்களின் வர்த்தக நடவடிக்கை நோக்கம் கருதிய வரவுகளால் சத்திரங்கள் உருவெடுத்தன. பின்னர் அச் சத்திரங்கள் முருகன் ஆலயங்களாக உருவெடுத்தன. அவ்வாறான ஆலயங்களுள் நாவலப்பிட்டி ஸ்ரீ கதிர்வேலாயுத சுவாமி ஆலயமும் குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

வ.ந.கிரிதரனின் பாடல் : "ஆழ நடுக்காட்டில் என்னை இருத்தி
வாழு என்று சொன்னால் வாழுவேன்"

இசை & குரல்: SUNO AI  ஓவியம்: கூகுள் நனோ பனானா!

பாடலைக் கேட்க - https://www.youtube.com/watch?v=94OrPEO5arI

ஆழ நடுக்காட்டில் என்னை இருத்தி
வாழு என்று சொன்னால் வாழுவேன்

வாசிக்கப் புத்தகம் இருந்து விட்டால்
வனமும் எனக்குச் சொர்க்க புரிதான்.
யோசிக்க வைப்பதும் புத்தகம் தான்.
யோசிப்பற்ற வாழ்வில் சுவை உண்டா?

ஆழ நடுக்காட்டில் என்னை இருத்தி
வாழு என்று சொன்னால் வாழுவேன்

புத்தகம் அற்ற உலகம்  எனக்கு
சித்தம் அற்ற வெறும் உடல்தான்.
இத்தரையில் இருப்பதற்கு புத்தகம் அவசியம்.
புத்தகம் அற்ற நிலம் பாழ்நிலமே.

- எழுத்தாளர் மாத்தளை வடிவேலன் அவர்கள் மறைந்தார் என்னும் தகவலை அறிந்தோம், துயர்  அடைந்தோம், அவரது மறைவால் துயரில் ஆழ்ந்திருக்கும் அனைவர்தம் துயரிலும் பதிவுகளும் பங்கு கொள்கின்றது.  அவர் நினைவாக , கலைம், இலக்கியத்திறனாய்வாளர் மு.நித்தியானந்தன் மாத்தளை வடிவேலனின் சிறுகதைத்தொகுப்பு பற்றி எழுதிப் பதிவுகளில் வெளியான கட்டுரையை மீள் பிரசுரம் செய்கின்றோம்.  - பதிவுகள்.காம் -

"மாத்தளை எங்கள் மலையகத்தின் தலைவாயில் தமிழகக் கரையிலிருந்து பயங்கரப்படகுகள் மூலம் கடலைக்கடந்து, கொடிய கானகங்களுக்கிடையே கால்நடையாய் உயிர்தப்பி வந்ததற்காக நன்றி கூறும் முதல் தெய்வம் எங்கள் மாத்தளை ஸ்ரீ முத்துமாரியம்மன். மலையக மக்களின் வரலாறு மாத்தளை ஸ்ரீ முத்துமாரியம்மன் ஆலய வரலாற்றுடன் ஆரம்பமாகிறது” என்கிறார் மலையகத்தின் கல்விமான் அமரர் இர.சிவலிங்கம்.

இந்த மாத்தளை மண்ணை தன் சுவாசத்தில், மூச்சில், ரத்தநாளங்களில், சிந்தனையில் ஏற்றிப் பெருமிதம் கொள்பவர் மாத்தளை வடிவேலன். மாத்தளைப் பிராந்தியத்தில் அவர் காலடிகள் படாத இடமேயில்லை. அங்குலம் அங்குலமாக அந்தப்பிரதேசத்தை அளந்து வைத்திருப்பவர் அவர்; தெரிந்து வைத்திருப்பவர்;  வடிவேலன் கிட்டத்தட்ட எழுபத்தைந்து ஆண்டுகளாக அந்த மண்ணோடு போராடி வந்திருக்கிறார்.அந்த மண்ணில் நடந்து முடிந்த அரசியல் மாற்றங்கள், எழுச்சிகள், புரட்சிகர இயக்கங்கள், அடுத்தடுத்து தொடர்ந்து இடம்பெற்ற இனவன்முறைகள், அவற்றிற்கு எந்த நேரத்திலும் பலியாகும் மக்களாக குறிவைக்கப்பட்ட மலையக மக்கள், உண்ண உணவின்றி தமிழ்த் தொழிலாளர்கள் அந்த மண்ணை விட்டே வெளியேற நிர்ப்பந்திக்கப்பட்ட அவலம், தோட்டங்கள் அரச உடைமை ஆக்கப்பட்டபின், மாத்தளையின் பெருந்தோட்டங்களின்  பொலிவே சிதைந்து போன கோலம், இன சௌஜன்யம் குலைந்து போன கொடுமை -  இத்தனையையும் அவர் கண்கூடாக்கண்டிருக்கிறார். தன் நெஞ்சிலே தணல் கொண்டு திரிந்திருக்கிறார். தோல்வியையும் துயரத்தையும் சுமந்து கொண்டிருக்கிறார். மாத்தளை வீதிகளிலே அணிவகுத்துச் சென்ற ஊர்வலங்களில் அவர் முன்னணியில் நின்றிருக்கிறார். அரசியல் மேடைகளில் அவர் துணிவோடு முழங்கியிருக்கிறார்.

நீர் வார்த்த அய்யனார்!  -  சுருளி காந்திதுரை (மதுரை) -

கருப்பசாமி மொறட்டு கண்களோடு வீச்சருவாள் கையில் கொண்டு மிகவும் ஆக்ரோசமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். உச்சிப் பொழுது உச்சிக் காலப் பூசையை வீரமணிகண்ட பூசாரி சூடம் காட்டிட்டு பக்தர்கள் முன் தட்டைக் காண்பித்தார். எல்லோரும் தொட்டு கண்களில் வைத்துக் கொண்டார்கள்.

கனகராஜ் மீனாட்சிபுரத்தில் இருந்து படித்துப் பட்டணம் சென்ற இளையதலைமுறை. வருடம் ஒரு முறையேனும் வந்துப் போகனும்னு குடும்பத்தை அழைத்துப் பார்த்தான். செலவு விட்டுத் தள்ளு, மனைவி வந்தாவுல புள்ளகவர, அவளே காரணங்களைத் தேடுவாள்.

பிள்ளகளக் கேட்க வேண்டுமா… எப்பவும் படிக்கனும் வீட்டுப்பாடம் எழுதனும் அப்பறம் டியூசன் போகனும்னு ஆத்தாளும் பிள்ளைகளும் காரணங்களைத் தேடுவார்கள். இருந்துட்டுப் போகட்டும்னு கனகராஜ் காரணங்களைக் களைந்து குலதெய்வம் கோயிலுக்கு வரணும்… (வந்தாத்தானே பூசாரிக்கு வரும்படி.)

பாவம் கோயிலே கெதின்னு கிடக்கிற மனுசன். நாலு சாதிசனம் வந்து பொங்கல் வைக்கனும், மொட்டை போடனும், கிடாவெட்டனும், காது குத்தனும், ஆளும் பேரும் கோயிலுக்கு வந்து போகனும். அப்பத்தான் உறவும் வளரும் ஊரும் நல்லா இருக்கும். மக்க மனுசர் கோயிலுக்கு வந்து போனாதான் பூசாரி ஆசையா வேல வெட்டிச் செய்யச் சந்தோஷமா இருக்கும். அவனும் மனுசன் தானே. “குல சாமி” மாதிரி கம்மாக்கரையிலே.. பூசாரி எத்தனை நாளைக்கி தனியா வெறும் கண்மாயியயும் கருவேல மரத்தையும் பாத்துக்கிட்டே இருக்கமுடியும்.

போனத் திருவிழாவுலப் பார்த்தது, பூசாரியப் பாத்ததும், சாமியக் காயப்போட்டாச் சாமிக் குத்தம் வந்துரும். பூசாரிக்கு வாய் வயிறு இருக்கு. குடும்பம் குட்டி… நாலு நல்லது கெட்டது இருக்கு, நீர் வார்த்த முத்து அய்யன்… ஆத்தா வெயிலா முன்னோடும் கருப்பசாமி… அவுக அவுகளுக்குப் பூசைப் போட்டாத்தானே மனம் குளிரும்… சாமி மனசு குளுந்தாப் பூசாரி மனசு குளுந்த மாதிரி.

திரு முருகபூபதி அவர்கள் சமூகத்திற்கு செய்த பங்களிப்புகளை மூன்று முக்கியப் பிரிவுகளாகக் கூறலாம். எழுத்தாளர், சமூகப் பணியாளர், மற்றும் சமூகப் பதிவாளர். மெல்போர்ன் தமிழ்ச் சமூகத்தில் இம்மூன்று துறைகளிலும் ஒரே நேரத்தில் பணியாற்றியவர்களை காண்பது மிகவும் அரிது. முதலில் நான் பேச விரும்புவது எழுத்தாளர் என்ற அவருடைய பங்களிப்பைப் பற்றியே.

காட்டில் வாழும் யானை தன் தாகத்தை தீர்க்கவும் உணவைத் தேடவும் நீண்ட தூரம் நடந்து செல்கிறது. அது நடந்து செல்லும் பாதைகள் பின்னர் மற்ற மிருகங்களாலும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. அந்த வகையில் பார்க்கும்போது, யானைகள் உலகின் முதல் சிவில் பொறியாளர்கள் என்று சொல்லலாம். அவை காடுகளுக்குள் முதல் பாதைகளை உருவாக்கியவையாகும்.

அதேபோல் மனித வாழ்க்கையும் இலக்கியம் உருவாக்கிய பாதைகளால் வடிவமைக்கப்படுகிறது. வாழ்க்கையில் ஒரு இலக்கியப் புத்தகம்கூட வாசிக்காதவர்கள்கூட அதன் தாக்கத்தில் உருவான ஒழுக்கப் பாதைகளிலேயே வாழ்கின்றனர். அது எப்படி?

ஒரு மனிதனின் தனிப்பட்ட ஒழுக்கம் குறைந்திருந்தாலும், தனது மனைவி சீதை போன்ற பண்புடையவளாக இருக்க வேண்டும் என்று அவன் விரும்புவான். ஆனால் அதற்காக அவன் வால்மீகி அல்லது கம்பர் போன்ற இராமாயணத்தை எழுதிய கவிஞர்களை அறிந்திருக்க வேண்டியதில்லை.

ஊழின்வலி பெறுஒரே உயிரினம் யான் மட்டுமே
பாழும் நாவெதுவும் பரிதவிப்பைக் கேட்டதிலை
கண்ணெதுவும் கலங்கியே கடுந்துக்கம் கொண்டதிலை
மண்ணில் பிறந்தநாள் முதலாய் தூண்டியதில்லை யான்
கவலைநிறை எண்ணத்தையோ மகிழ்வின் புன்னகையையோ

இரகசிய இன்பத்தில் இரகசியக் கண்ணீரில்
மாறிடும் இவ்வாழ்வு நழுவி விலகியது
புதிதாய்ப் பூமியில் பிறந்த நாளின் தனிமைபோல்
பதினெட்டு அகவை பின்னும் நண்பர்கள் இன்றியே.

மறைக்க இயலா தருணங்கள் இருந்ததுண்டு
நிறை துயர்விளை தருணங்களாம் அவை
தன்பெருமை மறந்து என்னுயிர் வருந்தியபோது
தன்னை இங்கொருவர் நேசிக்க ஏங்கியது.

 முகத்தில்
ஓங்கியறைந்த வார்த்தை
நீண்ட நேரமாக
அங்கேயே சுற்றிக் கொண்டிருந்தது

உவப்பில்லாத அந்த வார்த்தையை
மறைப்பதற்காக
நேரம் கடத்தும் வித்தையை
உடலும் தெரிந்து வைத்திருந்தது

யன்னல் மறைப்புக்குக்
கட்டிய துணியை அவிழ்த்து
மீளவும் கட்டுகிறான்
உள்ளேயிருந்த பிளாஸ்ரிக் கதிரையை
வெளியே வைக்கிறான்
மற்றையது உள்ளே மாறுகிறது
வெறுமையான தேநீர்க்குடுவை
தூக்கிப் பார்த்து
நகர்த்துகிறான்
தலைவாசல் முன்னிருந்த கால்விரிப்பு
தூசு தட்டப்படாமலே
நகர்த்தப்படுகிறது

தாகூரின் செல்வாக்கில் இருந்து, கழன்ற சி.வி.வேலுப்பிள்ளையின், நெடுங்கவிதையின் மூன்றாம் பகுதி இங்கே காணக்கிட்டுகின்றது. தமது காலத்தைய, அழுத்தமான மக்கள் குரலை வேலுப்பிள்ளை ஒலித்ததை போன்று, அவருக்கு பின்னால் வந்த எந்த ஒரு கவிஞனும் மலையக சமூகம் பொறுத்து ஒலித்தது கிடையாது எனலாம். ஆழ்ந்த சமூக பற்றுடன் இவரது குரல் ஒலித்தமைக்கான விலையை இவர் தம் வாழ்வின் ஒரு குறிப்பிட்ட கால கட்டத்தில் கொடுத்திருக்க கூடும். இவரது அக்காலத்தைய எழுத்துக்கள், அக்காலத்தைய மலையக அரசியல் சார்ந்த சிந்தனைக்கு மாத்திரமல்ல, பொதுவில் உழைக்கும் மக்களின் சிந்தனைக்குள்ளும் வலை விரிக்க கூடியதே. இனி மீண்டும் கவிதைக்குள் செல்லலாம்:

மயில் நிறத்து சேலை…
மயில் நிறத்து
சேலை…
அடர் வண்ண
பச்சை, மஞ்சள், சிவப்பாடை…
இமைகளையும் பெரிதாய் தீட்டி
நெற்றியில் குங்குமத்தையும், 
அழுத்தமாய் இட்டு, பள பளக்க செய்து
கன்றி சிவந்த இதழ்களும்
அழகுடன் இளக,
தூய்மையில் விட்டிருப்பார்… ஆகா, எம்
அனைத்தையும்
இன்பத்திலும் ஆழ்த்தியிருப்பார்…

(இன்னிசை வெண்பா மாலை)

இரவி தெருவினில் இட்டிடும் கோலம்
உரவாய் நுழைந்து உவந்து களித்துப் 
பரவிடும் காலையில் பக்கலில் நின்று
வரமாய்க் கறந்திடும் பால். 

ஓட்டைக் குழலூத ஓலை சலசலக்க
சுட்ட அடுப்பில் சமைத்து அடங்கிட
விட்டம் அடுக்கிய விறகு பார்த்திடும்
கொட்டில் பரண்மேல் இருந்து.   

அமரிக்காவின் மேற்கு மாநிலங்களில் எங்கள் பஸ் பயணத்தின் அடுத்த பகுதி கிராண்ட் கனியன்  எனப்படும் பிரசித்தி பெற்ற புவியில் ஏற்பட்ட நீண்ட பிளவாகும்.  கிட்டத்தட்ட ஒரு மைல் ஆழத்திலும், பல மைல் அகலத்திலும் செங்குத்தாக அமைந்த பாறைகளின் பள்ளத்தாக்காக இது உள்ளது.  இந்தப் பாறைகளின் வடிவமைப்பு பல மில்லியன் ஆண்டுகளாக கொலராடோ நதி என்ற சிற்பியால் செதுக்கப்பட்டது என்பதை அறியும்போது, மனிதர்களின் கலையின் ஆரம்ப ஊற்று இயற்கையே அதிலும்  நீரும் காற்றும் ஆரம்ப காட்சியின் பிரதான  இயக்குநர்கள் என நினைத்தேன். 

கிராண்ட் கனியன் அமைந்துள்ள பகுதி மிகவும் வரண்ட பிரதேசம். அதிக மரங்களற்று வெளியாக பாறைகள் அமைந்த பிரதேசமாக கண்ணுக்கெட்டியவரையில்  தெரிந்தது. கிராண்ட் கனியன் மேல் ஹெலிகாப்டரில் பறந்தபடி பார்க்கும் ஒரு பயணம் இருந்தது. சியாமளா பயந்தபோது ஒரு மாதிரி தைரியம் கொடுத்து ஹெலிகாப்டரில்  ஏற்றி சென்றேன்.  நல்ல வேளையாக பைலட்டேடு ஆறு பேர் அமரும் அந்த ஹெலிகாப்டரில் எங்களை முன் இருக்கையில் உட்கார வைத்தனர். முழுப் பகுதிகளையும் இலகுவாக பார்க்க படம் எடுக்க முடிந்தது. நாங்கள் கேட்காமலே அந்த வசதி கிடைத்தது.மேற்கு நாடுகளில்  குறிப்பாக வயதிற்கு   கிடைக்கும் மரியாதையை எம்மால் உணர முடிந்தது. 

கிராண்ட் கனியன் பல மாநிலங்களில் விரிந்து பரவி இருந்தாலும் பெரும் பகுதி அமைந்திருப்பது அரிசோனா மாநிலத்தில் தான். மிகச் சிறிய பகுதிகள் யூட்டா மற்றும் நெவாடா மாநிலங்களில் உள்ளன. இந்த கிராண்ட் கனியன் 447 கிலோமீட்டர் நீளமானது. கிராண்ட் கனியன் அமைந்துள்ள பகுதியை வடக்கு–தெற்கு என பிரிக்கிறார்கள். கிராண்ட் கனியன் வடக்குப் பகுதி சமீபத்தில் காட்டுத்தீயால் அழிந்ததால் தற்காலிகமாக மூடப்பட்டுள்ளது. நாம் சென்றது தென் பகுதி. கிராண்ட் கனியன் யுனெஸ்கோவால் பாதுகாக்கப் படவேண்டிய பரதேசமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. இயற்கையின் ஏழு அதிசயங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படும் இந்த கிராண்ட் கனியன் அமைப்பை பல காலம் கேள்விப்பட்டிருந்த போதிலும், மேலிருந்து பார்ப்பது ஒரு வரப்பிரசாதம் என நினைத்தேன். இது அமரிக்காவின் முக்கிய  தேசியப் பூங்காவாகவும் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

மார்ச் 8 சர்வதேச மகளிர் தினம்!

கும்மியடி! தமிழ்நாடு முழுவதும்
குலுங்கிடக் கைகொட்டிக் கும்மியடி!
நம்மைப்பிடித்த பிசாசுகள் போயின
நன்மை கண்டோ மென்று கும்மியடி!

ஏட்டையும் பெண்கள் தொடுவது தீமையென்
றெண்ணி யிருந்தவர் மாய்ந்துவிட்டார்
வீட்டுக்குள்ளே பெண்ணைப் பூட்டிவைப்போமென்ற
விந்தை மனிதர் தலைகவிழ்ந்தார்.

கற்பு நிலையென்று சொல்லவந்தார் இரு
கட்சிக்கும் அஃது பொதுவில் வைப்போம்
வற்புறுத் திப்பெண்ணைக் கட்டிக்கொடுக்கும்
வழக்கத்தைத் தள்ளி மிதித்திடுவோம்.

“ராகவியை நினைச்சா … அவளின்ர சிரிப்புத்தான் முதலில கண்ணுக்குத் தெரியும்,” ராகவியின் பாடசாலைச் சினேகிதி மாயா அவளின் அந்தியேட்டி நிகழ்வில் கண்ணீர்மல்க உரையாற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.

அஞ்சலிக்காக மேடையில் வைக்கப்பட்டிருந்த படத்திலும் அழகாகச் சிரித்துக் கொண்டிருந்த ராகவியின் முன் சில ரோஜாப் பூக்களை வைத்து ஒரு கணம் கண்மூடி அஞ்சலி செலுத்திவிட்டு நிமிர்ந்தான் கேசவன். பூத்தட்டில் மேலும் பூக்களை நிரப்புவதற்காக அங்கு வந்திருந்த ராகவியின் கணவர் விக்கியின் கண்களும் அவனின் கண்களும் ஒரு கணம் சந்தித்துப் பிரிந்தன. விக்கியின் கண்கள் கொவ்வைப் பழங்கள் போலிருந்தன. விக்கியைப் பார்த்ததும் தனக்கு வந்தது பரிதாபமா அல்லது கோபமா என்று கேசவனுக்குத் தெரியவில்லை. இந்த ஒரு மாதமாக விக்கியைத் தவிர்க்கவோ, எதிர்கொள்ளவோ முடியாமல் அவன் போரடுவது அவனுக்குதான் தெரியும். நாகரீகம் கருதி விக்கியின் தோளைத் தட்டிக் கொடுத்துவிட்டு, மேடையிலிருந்து அவன் கீழே இறங்கினான். மீள மீள அவனின் முன் ராகவி வந்து நிற்பதுபோலவும், அதே கேள்விகளை அவள் திரும்பத் திரும்பக் கேட்பதுபோலவும் அவனுக்குப் பிரமையாக இருந்தது. அவளின் குழப்பங்களைச் சொன்னபோது எந்தவிதமான இடையீட்டையும் தான் செய்யவில்லையே என்ற குற்றவுணர்வு அவனை உறுத்திக் கொண்டிருந்தது.

கேசவனின் பால்ய சினேகிதன் ரவியின் மகள்தான் ராகவி. உணவகம் ஒன்றில் சமையலாளராகவும், இன்னொன்றில் பாத்திரங்கள் கழுபவராகவும் ரவி இரண்டு வேலைசெய்து கொண்டிருந்தான். அவனின் மனைவி உஷாவின் வேலை ரிம் ஹோட்டனில் மாலைநேர வேலையாக இருந்தது. கேசவனின் மனைவி வேலைக்காக வெளியில் போவதில்லை என்பதாலும், கேசவனின் வேலை இரவு வேலையாக இருந்ததாலும், ராகவியினதும் அவளின் தங்கை யாகவியினதும் சிறுபராயம் கேசவனின் வீட்டில்தான் அதிகமாகக் கழிந்திருந்தது. கேசவனுக்குப் பெண் பிள்ளைகள் இல்லாத குறையை அவர்கள் தீர்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.

மனித சமூகம் வளர்ச்சியின் பல அடுக்குகளை கடந்து வந்துள்ளது. அறிவியல் வளர்ச்சி, தொழில்நுட்ப முன்னேற்றம், உலகமயமாக்கல் போன்ற பல மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தாலும், மனித மனப்பாங்கில் பதிந்துள்ள சில பழமையான கட்டமைப்புகள் இன்னும் முற்றிலும் கலைந்து போகவில்லை. அவற்றுள் முக்கியமானது ஆணாதிக்கம். ஆணுக்கு மேலாதிக்கமும் பெண்ணுக்கு கீழாதிக்கமும் வழங்கும் இந்த சமூக அமைப்பு, காலத்தின் ஓட்டத்தில் பல வடிவங்களில் வெளிப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. இதை ஒழிக்க ஒரே ஒரு தீர்வு போதாது; பல்வேறு தளங்களில் ஒருங்கிணைந்த முயற்சி அவசியம். பெண்களுக்கு சமமான

கல்வி, வேலை வாய்ப்பு, சட்டப் பாதுகாப்பு மற்றும் விழிப்புணர்வு ஆகியவை இந்த மாற்றப் பயணத்தின் உறுதியான தூண்களாக திகழ்கின்றன.

1. கல்வி – விடுதலையின் விளக்கேற்றி

“கல்வியே கண்ணெழுத்து” என்று தமிழ் மரபு கூறுகிறது. கல்வி என்பது வெறும் எழுத்தறிவல்ல; அது சிந்திக்கும் திறன், தீர்மானிக்கும் ஆற்றல், தன்னம்பிக்கை, சுயமரியாதை ஆகியவற்றின் தொகுப்பாகும். ஒரு பெண் கல்வி பெறும்போது, அவள் தனக்கான உரிமைகளை அறிகிறாள்; அநீதிக்கு எதிராக குரல் கொடுக்கத் துணிகிறாள். கல்வி பெற்ற பெண் குடும்பத்தின் முன்னேற்றத்திற்கும் சமூகத்தின் வளர்ச்சிக்கும் வழிகாட்டியாக மாறுகிறாள். 

பல இடங்களில் பெண்களின் கல்வி இன்னும் புறக்கணிக்கப்படுகிறது. “பெண் குழந்தைக்கு இவ்வளவு கல்வி போதுமே” என்ற மனப்பான்மை இன்னும் சில சமூகங்களில் நிலவுகிறது. இந்த எண்ணம் மாற்றப்பட வேண்டும். பள்ளி முதல் உயர் கல்வி வரை பெண்களுக்கு சமமான வாய்ப்புகள் வழங்கப்பட வேண்டும். குறிப்பாக கிராமப்புறங்களில் கல்வி வசதிகள் மேம்படுத்தப்பட வேண்டும்.

கல்வி பெற்ற ஒரு தலைமுறை பெண்கள் உருவானால், அது சமூகத்தின் சிந்தனைக் கட்டமைப்பையே மாற்றிவிடும். கல்வி என்பது ஆணாதிக்கத்தின் இருண்ட அறையில் ஏற்றப்படும் ஒளிக்கொடி போன்றது.

பகுதி 2

வேலுப்பிள்ளையின் எழுத்துக்கள் மூன்று கட்டங்களாக பிரிபடலாம்.

ஒன்று, காந்தியாலும் தாகூராலும் கவரப்பட்ட நிலையில், அவர் இளைஞனாய் இருந்த போது, தோன்றிய மனக்கசிவுகள்.

மற்றது, நேருவின் ஆசிர்வாதத்துடன், இலங்கை இந்திய காங்கிரஸ், ஸ்தாபனமுற்ற நிலையில் வேலுப்பிள்ளை, தொழிலாள சாரியுடனும் தொழிற்சங்கத்துடனும் இணைந்த ஓர் காலப்பகுதி.

மூன்றாவது, திருமணம் முடிந்து, ஓர் குடும்ப மனிதனாகிவிட்ட ஒரு காலப்பகுதி.

தொழிற்சங்கத்தில் இணைந்து தொழிலாளர் அணியுடன் கட்டிப் புரண்ட காலப்பகுதியில் (போலிஸ் வேனிலும் அடைப்பட்ட போது) முகிழ்த்து கிளம்பியதே ‘தேயிலை தோட்டத்திலே’ எனும் இந்நெடுங்கவிதை.

இந்த மாற்றங்கள் குறித்தே, அதாவது, இம்மாற்றங்கள் எப்படி ஏற்பட்டன – முக்கியமாக – ‘தாகூரின் ஆளுமைக்கு உட்பட்டிருந்த இவ் இளைஞன்’ என வேலுப்பிள்ளையை, வியக்கின்றார், ஜெக் மோகன்.

இப்பின்னணியில் வேலுப்பிள்ளையின் குடும்பமும் (Phழவழ)இ அனேக விடயங்களை எமக்கு எடுத்துரைப்பது.

கோபமுற்று, கைக்கட்டி இருக்கும் தாத்தாவின், பின்னால் நிற்கும் ஓர் இளைஞனாய் வேலுப்பிள்ளை தோன்றுகின்றார். தனது செல்லப்பேரன், கோட்-சூட்டு சகிதம், ஒரு துரை போன்று காட்சியளிக்க கூடும் என தாத்தா எதிர்ப்பார்த்திருந்தால், அது இயல்பானதாகவே இருந்திருக்க கூடும். ஆனால் இவ் இளைஞனோ, காந்திய குல்லாயும், கதிராடையும் அணிந்து, காலனித்துவத்துக்கு எதிராய் கோபம் கொண்டவனாய், இந்திய விடுதலை இயக்கத்தின் ஓர் சிறு பிழம்பாய் காட்சி தருகின்றான். இவனது பார்வை, தீவிரமான தீட்சண்யம், இவை யாவுமே, இவ் இளைஞனின் வருங்கால எழுத்துக்களுக்கு கட்டியம் கூறுவதாக அமைகின்றது. இருந்தாலும், இவ் இளைஞன் இன்னமும் தாகூரின் இளைஞனாகவே இருக்கின்றான் - பிற்காலத்தில், காலம் அவனை தொழிலாளர் அணியினர் மத்தியில் வீசி எறியும் மட்டும். அப்படி வீசி எறிந்த போது உருவானவையே இந் நெடுங்கவிதை. ஜெக்மோகன் வார்த்தையில்: ‘முற்றாக மர்மம் நிறைந்தது – இத் தாவல்’. இத்’தாவலின்’ முக்கியத்துவம், மனிதனையே புரட்டி எடுக்க தக்கதுதான் - வரலாற்றில்.

இள வயதில் வாசிப்பை நெறிப்படுத்த மூத்தவர்கள் ஓரிருவருடைய உதவி எனக்கு இருந்திருந்தாலும், பின்னால் இலக்கியரீதியான வழிகாட்டலுக்கு யாரும் இருந்திருக்கவில்லை என்பது துர்பாக்கியமாகும். அந்த வெளியைக் கடந்தேனென்றாலும், அது சுலபத்தில் கைகூடியிருக்கவில்லை. பிழைவிட்டு திருந்தி, பிழைவிட்டு திருந்தி… ஒவ்வொரு அடியையும் எடுத்துவைக்கவேண்டி இருந்தது. காலமே, ஒரு சக்தியாகயிருந்து அந்த வெறுமையை நிவர்த்தித்தது என்றுதான் இப்போது நினைக்கத் தோன்றுகிறது.

அக் காலத்திய அரசியல் மேடைகள் இலக்கியமும் பேசின. பாரதியார், பாரதிதாசன், திருவள்ளுவர், கம்பன் பற்றியேல்லாம் நான் மேடைகளில்தான் முதன்முதலாக அறிந்தேன். அவர்களது தமிழ்ப் பற்று என் நெஞ்சிலும் மூண்டெழுந்தது.

இளைஞனாக இருக்கும்போது சாவகச்சேரி சரஸ்வதி புத்தகசாலையில் நான் வாங்கிய புத்தகம் ‘பாரதியார் இன்கவித் திரட்டு’ என்கிற ராஜாஜி தொகுத்த புத்தகமாகும். அதில் எவ்வளவற்றைப் புரிந்துகொண்டேன் என்பதையெல்லாம் எனக்கு இப்போது சொல்லத் தெரியவில்லை. ஆனால் சுவையான விஷயம் என்னவென்றால், அந்தப் புத்தகத்தின் பெயரை ‘பாரதியாரின்’ ‘கவித்திரட்டு’ என்பதாகவே அப்போது நான் புரிந்துகொண்டிருந்தேன். பின்னால் பாரதியாரின் பாடல்கள் சிலவற்றை நான் வாசித்துப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தபோது,

அதை ‘பாரதியார்’ ‘இன்கவித்’ ‘திரட்டு’ என சரியாகப் பிரித்து பொருள்கொள்ளத் தெரிந்தேன்.

அப்போதே பாரதிதாசனின் ‘தமிழுக்கு அமுதென்று பேர்’, சுத்தானந்த பாரதியாரின் ‘தமிழே தமிழே தமிழர்க்குயிரே’ போன்ற பாடல்களை பொருள் புரிந்து வாசிக்க முடிந்திருந்தது.

இவைபோலவேதான் திருக்குறளும், கம்பராமாயணமும் எனக்கு அறிமுகமானது மேடைகள் வழியாகத்தான்.

இந்தளவு பின்னணியோடு நான் க.பொ.த. உயர்தரம் புகுந்தபோது, தமிழ் பாடத் திட்டத்தில் பண்டிதமணி சி. கணபதிப்பிள்ளையின் ‘இலக்கிய வழி’ நூலும் இடம்பெற்றிருந்தது. ஏற்கனவே பாலபாடத்திலும், பாலபோதினியிலும், இலக்கிய மஞ்சரியிலும் என் இலக்கிய ரசனை வளர்ந்திருந்ததுபோல், ‘இலக்கிய வழி’ மூலமும் ஒரு பாய்ச்சல் நிகழ்ந்தது.

   சர்வதேச மகளிர் தினத்திற்காய்த் துணிவுடன் போராடி, அளப்பரிய தியாகங்களை மேற்கொண்ட அனைத்துப் பெண்களையும் முதற்கண் இவ்வேளை நினைவுகூர்ந்து தலைசாய்த்து வணங்குகின்றேன்.

  2026 ஆம் ஆண்டிற்கான சர்வதேச மகளிர்தினக் கருப்பொருளாக ‘Give to Gain’   ‘வழங்கிப் பெறுவோம்’ என்பதாக உணர்த்தப்;படுகின்றது. உலகளாவிய ரீதியில் சமத்துவத்தை அடைவதற்கு தாராள மனப்பான்மையுடனும், கூட்டுப் பணியுடனும், பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்காகப் பங்களிப்பதன் மூலம் அதனை அடையும் வகையில் வலுவுறுத்துவதாக அமைகின்றது. குறிப்பாக மரியாதை, அறிவு, சமத்துவமான நீதி மற்றும் வாய்ப்புகளை வழங்குவதில் கவனம் செலுத்துகின்றது.

   அமெரிக்காவில் தொழிற்புரட்சி நகரான நியூயோர்க்கில் நெசவுத் தொழிலில் பெருமளவு பெண்கள் ஈடுபட்டிருந்தனர். இவர்கள் பதினாறு மணிநேரம் வேலை செய்து மிகக் குறைவான ஊதியத்தைப் பெற்றனர். அந்த ஊதியத்தைப் பெறுவதற்குக்கூட நிர்வாகத்தில் உள்ளவர்களின் உடற்பசிக்கு இணங்கினால்த்தான் கிடைக்கும் என்ற நிலை இருந்தது. 1857இல் நியூயோர்க் நகரில் உழைக்கும் பெண்கள்கூடிக் குரல் எழுப்பினர். தொடர்ந்து போராடினர்;. பெண்கள் அமைப்புகள் பல தோன்றின. 1908 இல் வாக்குரிமை கேட்டு கொதித்து எழுந்தனர். அப்போதைய ஜனாதிபதி தியோடர் ரூஸ்வெல்ட் அவர்கள் போராட்டத்தின் தாக்கம் கண்டு நில குலைந்து போனார். போராட்டம் என்பது மிகவும் பெரியது. போராடினால்த்தான் உரிமைகள் கிடைக்கும் என்ற சிந்தனை உலகெங்கும் கிளாந்தெழுந்தது.

     அதன் விளைவாக 1910இல் ஹேகனில் அனைத்துலகப் பெண்கள் மாநாடு கம்யூனிஸ ஆர்வலரும் பெண்கள் உரிமைக்காகக் குரல் கொடுத்தவருமான கிளாரா ஜெட்கின் (Clara Zetkin) தலைமையில் கூடியது. அதன் தொடர்பாக சர்தேச மகளிர் அமைப்பு தோற்றுவிக்கப்பட்டது. இந்த அமைப்பின் சார்பில் 1911 ஆம் ஆண்டு மார்ச் 19ஆம் திகதி ஜேர்மனி, ஆஸ்திரியா, டென்மார்க் மற்றும் சில ஐரோப்பிய நாடுகளிலிருந்து வந்து கலந்து கொண்ட மகளிர் பிரதிநிதிகளின் முதல் சர்வதேச மகளிர் தினத்தைக் கொண்டாடினர்.

கலை, இலக்கியக்கோட்பாடுகள் பற்றிய என் எண்ணங்களை அவ்வப்போது காணொளிகளாகத் தருவதற்கு முடிவு செய்திருக்கின்றேன். அவ்வகையில் முகநூலில் பகிர்ந்துள்ள காணொளிகள் இவை.  இவை பற்றிய உங்கள் கருத்துகள் எவையாயினும் அறியத் தாருங்கள். இவை பற்றிய ஆரோக்கியமான தர்க்கங்களுக்கு அவை வழி வகுக்கும். காணொளிகள் என் 'ஐபோன்' மூலம் எடுக்கப்பட்டவை. 

நவீனம், நவீனத்துவம் பற்றி... https://www.facebook.com/reel/1254157106063345

ஆயத்துல்லாஹ் அலி கொமெய்னி:
அடிபணியாத நிழல்

வரலாறு தனது கறுப்புப் பிரதியைத் திறக்கும்போது
உறைந்த இரத்தத்தின் தழும்புகளிடையே
ஒரு தேசத்தின் நாடித் துடிப்பு கேட்கும்.
அவர் - பெரும்பான்மையின் ஆரவாரத்தால் அல்ல,
தனிமையின் தியானத்தால் செதுக்கப்பட்டவர்.

மத்திய கிழக்கின் மணற்புயலில்
திசைமாறாத ஒற்றை அச்சு.
அவரது நிழல் நிலத்தில் விழவில்லை;
ஏகாதிபத்திய நிலவரைபடங்களின் மீது
ஒரு பிளவென விழுந்தது.