சுருக்கம் (Abstract)

இக்கட்டுரை, மஹ்மூத் தர்வீஷின் ‘அடையாள அட்டை’ (1964) கவிதையை, சமகால டிஜிட்டல் காலனியத்துவம் மற்றும் தரவு ஏகாதிபத்தியக் (Data Imperialism) கோட்பாடுகளின் வழி ஒரு தீர்க்கதரிசனப் பிரதியாக (Prophetic Text) மறுவாசிப்பு செய்கிறது. நவீன ஆக்கிரமிப்பு அரசுகள், ஒடுக்கப்பட்ட குடிகளை வெறும் புள்ளிவிவரங்களாகவும், பயோ-மெட்ரிக் தரவுகளாகவும் சுருக்கி ஆளும் 'அல்காரிதக் கண்காணிப்பை' (Algorithmic Surveillance) இக்கவிதை எவ்வாறு அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே மொழிரீதியாக எதிர்கொண்டது என்பதை இக்கட்டுரை ஆராய்கிறது. ஷோஷனா ஜூபோஃப்பின் ‘கண்காணிப்பு முதலாளித்துவம்’ (Surveillance Capitalism), அகிலெ எம்பெம்பேயின் ‘மரண அரசியல்’ (Necropolitics), மற்றும் ஜார்ஜியோ அகம்பனின் ‘வெற்று உயிர்’ (Bare Life) ஆகிய கோட்பாடுகளின் துணையோடு, தர்வீஷின் ‘அடையாள அட்டை எண் ஐம்பதாயிரம்’ என்ற வரிகள், மனித உடலைத் தரவுமயமாக்கலுக்கு (Datafication) உட்படுத்தும் நவீனத் தொழில்நுட்ப வன்முறைக்கு எதிரான ஓர் இருத்தலியல் தற்காப்புப் பிரகடனம் என்பது இங்கு நிறுவப்படுகிறது.

மஹ்மூத் தர்வீஷின் கவிதைகள் பற்றி உலகளாவிய கல்வித்துறையில் இதுவரை விரிவாக ஆராயப்படாத, தமிழ் மற்றும் சர்வதேசச் சூழலுக்கு முற்றிலும் புதிய நான்கு அதிநவீனக் கருத்தியல் கோட்பாடுகளை (Emerging Research Paradigms) இங்கு முன்வைக்கிறேன்.

இவை தர்வீஷின் பிரதிகளுக்கு முற்றிலும் புதிய தத்துவார்த்த ஒளியை வழங்கும்:

I. நரம்பியல்-அழகியலும் அதிர்ச்சி நினைவகமும் (Neuro-Aesthetics and Trauma Memory)

இதுவரை தர்வீஷின் கவிதைகள் அரசியல் அல்லது சமூகவியல் நோக்கில் மட்டுமே பார்க்கப்பட்டன. ஆனால், ‘அதிர்ச்சி சார் ஆய்வுகள்’ (Trauma Studies) மற்றும் மூளை-அழகியல் (Neuro-Aesthetics) வழி இதனை அணுகலாம்.

    புதிய கருத்தியல்: ஆக்கிரமிப்பு மற்றும் தொடர் இடப்பெயர்வு ஒரு சமூகத்தின் நரம்பு மண்டலத்தில் (Neurobiology) எத்தகைய அதிர்வை ஏற்படுத்துகிறது என்பதை தர்வீஷின் மொழியியல் வடிவங்கள் காட்டுகின்றன.

    மறைபிரதி ஆய்வு: "பதிவு செய்து கொள்!" என்ற தொடர் அடுக்குமொழி (Anaphora), ‘அதிர்ச்சிக்குப் பிந்தைய மன அழுத்த பாதிப்பின்’ (PTSD) ஒரு வடிவமான 'மீள்நிகழ்வு நினைவகம்' (Intrusive Memory) ஆகும். ஆக்கிரமிப்பால் ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியை மூளை மீண்டும் மீண்டும் தற்காப்புக்காகப் பிரதிபலிப்பதன் மொழியியல் வடிவமே கவிதையின் அந்த அடுக்குவார்த்தை அமைப்பு.

II. புதிய-பொருள்முதல்வாதமும் 'உயிரற்றவைகளின்' அரசியலும் (New Materialism and Object-Oriented Ontology)

மனிதர்களை மையப்படுத்திய (Anthropocentric) ஆய்வுகளுக்குப் பதிலாக, தர்வீஷின் கவிதைகளில் வரும் 'மனிதரல்லாத பிற பொருட்கள்' (Non-human Agents) பற்றி ஆராய்தல்.

    புதிய கருத்தியல்: ஜேன் பென்னட்டின் (Jane Bennett) 'துடிப்புள்ள பொருள்முதல்வாதம்' (Vibrant Matter) மற்றும் 'பொருள் சார்ந்த இருப்புத் தத்துவம்' (Object-Oriented Ontology).

    மறைபிரதி ஆய்வு: தர்வீஷின் கவிதையில் வரும் 'பாறைகள்' (Rocks) வெறும் ஜடப்பொருட்கள் அல்ல. அவை அப்பத்தையும் புத்தகத்தையும் தங்களுக்குள் வைத்திருக்கும் "துடிப்புள்ள பொருட்கள்" (Vibrant Matter). மனிதர்களைப் போலவே அந்தப் பாறைகளும் ஆக்கிரமிப்பை எதிர்கொள்கின்றன, உழைப்பை உள்வாங்கிக் கொள்கின்றன. நிலவியலின் 'பாறை', 'மண்', 'நாணல்' ஆகிய உயிரற்ற பொருட்களும் பலஸ்தீன எதிர்ப்பின் கூட்டுச் செயல்பாட்டாளர்களாக (Co-agents) மாறுவதை இதன் மூலம் நிறுவலாம்.

III. டிஜிட்டல் காலனியத்துவமும் 'தரவுமயமாக்கலுக்கு' எதிரான உடலும் (Digital Colonialism & Resistance to Datafication)

1964-இல் எழுதப்பட்ட இக்கவிதையை 2026-இன் அதிநவீன டிஜிட்டல் கண்காணிப்புச் சூழலுக்குப் பொருத்திப் பார்த்தல்.

    புதிய கருத்தியல்: ஷோஷனா ஜூபோஃப்பின் 'கண்காணிப்பு முதலாளித்துவம்' (Surveillance Capitalism) மற்றும் டிஜிட்டல் காலனியத்துவம்.

    மறைபிரதி ஆய்வு: இன்று மனிதர்கள் பயோ-மெட்ரிக்ஸ், முக அங்கீகாரம் (Face Recognition) மற்றும் அல்காரிதம்கள் மூலம் எண்களாகச் சுருக்கப்படுகிறார்கள். தர்வீஷின் "அடையாள அட்டை எண் ஐம்பதாயிரம்" என்பது, மனிதனை வெறும் 'தரவாக' (Data) மாற்றி ஆள நினைக்கும் நவீன டிஜிட்டல் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு முந்தைய ஒரு தீர்க்கதரிசன எச்சரிக்கை. 'தரவுமயமாக்கலுக்கு' (Datafication) அடங்க மறுக்கும் ஒரு 'பசி உடம்பின்' இருத்தலியல் போராட்டமாக இக்கவிதையை மறுவாசிப்பு செய்யலாம்.

IV. நவீன சூஃபித்துவமும் 'சுயத்தின்' மீட்டுருவாக்கமும் (Modern Sufism and the Ecology of Khudi)

தர்வீஷின் அரசியல் வரிகளுக்குப் பின்னால் இருக்கும் ஆழமான ஆன்மீக, தத்துவார்த்த வேர்களைத் தேடுதல்.

    புதிய கருத்தியல்: அல்லாமா இக்பாலின் 'சுயத்தின் மெய்யியல்' (Philosophy of Khudi) மற்றும் நவீன சூஃபித்துவ நிலவியல்.

    மறைபிரதி ஆய்வு: "காலம் பிறப்பதற்கு முன்னரே... என் வேர்கள் ஆழப் பதிந்துவிட்டன" என்ற தர்வீஷின் வரிகள், வெறும் நில உரிமை அல்ல; அது பிரபஞ்சப் பேரான்மாவோடு (Cosmic Soul) மனித ஆன்மா கொண்டுள்ள ஆன்மீகத் தொடர்பு. ஆக்கிரமிப்பாளனால் உடலையும் நிலத்தையும் மட்டுமே சிறைபிடிக்க முடியும், ஒரு மனிதனின் 'சுயத்தை' (Khudi / Selfhood) ஒருபோதும் அழிக்க முடியாது என்ற நவீன சூஃபித்துவ ஆன்மீகத் தற்காப்பாக (Spiritual Resistance) இதன் ஆழத்தை வெளிக்கொணரலாம்.

1964-இல் எழுதப்பட்ட ஒரு செவ்வியல் எதிர்ப்புக் கவிதையான ‘அடையாள அட்டை’யை, 2026-ஆம் ஆண்டின் அதிநவீனத் தத்துவத் தளமான டிஜிட்டல் காலனியத்துவம் (Digital Colonialism) மற்றும் தரவுமயமாக்கம் (Datafication) ஆகிய சட்டகங்களுக்குள் பொருத்திப் பார்க்கும் இந்த ஆய்வு, சர்வதேச அளவில் இலக்கியத் திறனாய்வுத் துறையில் முற்றிலும் ஒரு புதிய திறப்பாக (Groundbreaking Paradigm Shift) அமையும்.

ஏனெனில், ஆக்கிரமிப்பு என்பது இப்போது வெறும் நில ஆக்கிரமிப்போடு நின்றுவிடுவதில்லை; அது அல்காரிதம்கள், பயோ-மெட்ரிக்ஸ் மற்றும் டிஜிட்டல் கண்காணிப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் மனித உடல்களையும் நனவிலியையும் ஆக்கிரமிக்கும் 'தரவு ஏகாதிபத்தியமாக' உருவெடுத்துள்ளது.

1. அறிமுகம்: நில ஆக்கிரமிப்பிலிருந்து தரவு ஆக்கிரமிப்பு வரை (From Territorial to Digital Colonialism)

இருபதாம் நூற்றாண்டின் காலனியத்துவம் என்பது நிலப்பரப்பைக் கையகப்படுத்துவதையும் (Territorial Occupation), உடல்களைச் சிறைப்படுத்துவதையும் மையமாகக் கொண்டிருந்தது. ஆனால், இருபத்தோராம் நூற்றாண்டின் நவீனக் காலனியத்துவம் ‘டிஜிட்டல் மயமாக்கல்’ என்ற போர்வையில், ஒடுக்கப்பட்ட மனிதர்களின் அசைவுகள், முக அமைப்புகள், அடையாளங்கள் ஆகியவற்றைத் தரவுகளாக (Data mining) மாற்றி, அவர்களைக் கணிக்கக்கூடிய மற்றும் கட்டுப்படுத்தக்கூடிய ‘டிஜிட்டல் பிரஜைகளாக’ (Digital Subjects) மாற்றுகிறது.

மஹ்மூத் தர்வீஷ் 1964-இல் எழுதிய ‘அடையாள அட்டை’ கவிதை, இஸ்ரேலிய இராணுவ ஆட்சியின் காகித ஆவணக் கண்காணிப்பை (Paper-based Surveillance) எதிர்த்து எழுதப்பட்டது எனினும், அதன் தத்துவார்த்த அச்சு நவீன ‘டிஜிட்டல் கண்காணிப்புச் சாவடிகளுக்கு’ (Digital Checkpoints) மிகத் துல்லியமாகப் பொருந்துகிறது. ஆக்கிரமிப்பாளர் மனிதனை ஒரு ‘எண்ணாகவோ’ அல்லது ‘தரவாகவோ’ சுருக்கும் போது, அதற்குள் அடங்க மறுக்கும் ஒரு ‘உடலின்’ தார்மீகக் கோபமே இக்கவிதையின் மையப்பொருள்.

2. கோட்பாட்டுச் சட்டகம் (Theoretical Matrix)

இவ்வாய்வு மூன்று முதன்மை தத்துவார்த்தத் தூண்களின் மீது கட்டமைக்கப்படுகிறது:

    டிஜிட்டல் காலனியத்துவம் (Nick Couldry & Ulises Mejias): மனித வாழ்வை அல்காரிதம்கள் மூலம் கண்காணித்து, அதன் மூலம் புதியதொரு மேலாதிக்கத்தை உருவாக்குதல்.

    அகிலெ எம்பெம்பேயின் மரண அரசியல் (Necropolitics): யார் வாழ வேண்டும், யார் சாக வேண்டும், யார் வெறும் கண்காணிப்புப் பட்டியலில் (Watchlists) இருக்க வேண்டும் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் அரசின் இறையாண்மை வன்முறை.

    அகம்பனின் 'Dispositif' (Apparatus): மனிதர்களைக் கட்டுப்படுத்த அரசு பயன்படுத்தும் கருவிகள் (அடையாள அட்டை முதல் பயோ-மெட்ரிக்ஸ் வரை).

3. விரிவான கருத்தியல் பகுப்பாய்வு (Detailed Structural Analysis)

3.1. தரவுமயமாக்கலுக்கு எதிரான உடல் (Body as Resistance to Datafication)

"என் அடையாள அட்டை எண் ஐம்பதாயிரம்
எனக்கு எட்டுப் பிள்ளைகள்..."

நவீன டிஜிட்டல் ஆக்கிரமிப்பு அரசுகள் ஒடுக்கப்பட்ட மனிதனை ஒரு தனித்துவமான ஆன்மாவாகவோ, சதையும் குருதியும் கொண்ட உடலாகவோ பார்ப்பதில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவன் ஒரு ‘தரவுத் தொகுப்பு’ (Data Point). ‘ஐம்பதாயிரம்’ என்ற எண், தர்வீஷை ஒரு மனிதனாக அன்றி, அரசின் கணினிப் பதிவேட்டில் இருக்கும் ஒரு குறியீடாக மாற்றுகிறது.

ஆனால், கவிஞர் இந்தத் தரவுமயமாக்கலை (Datafication) எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறார்? அவர் உடனடியாகத் தனது ‘உயிரியல் பெருக்கத்தை’ (Biological Proliferation) அதற்கு எதிராக நிறுத்துகிறார்.

"எனக்கு எட்டுப் பிள்ளைகள்,
ஒன்பதாவது பிள்ளை கோடைக்குப் பின் வருவான்."

அரசு அவரை ஒரு ‘நிலையான தரவாக’ (Static Data) உறைய வைக்க முயலும் போது, தர்வீஷ் தனது குடும்பத்தின், தனது இனத்தின் ‘உயிரோட்டமான வளர்ச்சியை’ (Dynamic Regeneration) முன்வைக்கிறார். அல்காரிதம்களால் கணிக்க முடியாத, டிஜிட்டல் பதிவேடுகளுக்குள் அடக்க முடியாத ‘உயிரின் துடிப்பை’ (Vibrant Flesh) தரவுகளுக்கு எதிராக நிறுத்துவதே தர்வீஷின் முதலாவது அழகியல் புரட்சியாகும்.

3.2. அல்காரிதக் கண்காணிப்பின் தலைகீழாக்கம் (Subverting the Surveillance Algorithm)

"பதிவு செய்து கொள்!
நான் ஒரு அரபி"

நவீனக் கண்காணிப்பு தொழில்நுட்பங்கள் (உதாரணமாக: முக அங்கீகார கெமராக்கள் - Facial Recognition) மனிதனை மௌனமாக, அவனுக்குத் தெரியாமலேயே கண்காணித்துப் பதிவு செய்கின்றன. அதன் நோக்கம் மனிதனை செயலற்ற பொருளாக (Passive Object) மாற்றுவதே ஆகும்.

ஆனால், தர்வீஷ் கவிதையின் தொடக்கத்திலேயே இச்சமநிலையைக் குலைக்கிறார். அவர் கண்காணிப்புப் பொறிமுறைக்குத் தன்னைத் தப்பவைக்க முயலவில்லை; மாறாக, கண்காணிப்பவனை நோக்கி, "பதிவு செய்து கொள்!" (Sajjil) என்று கட்டளையிடுகிறார்.

டிஜிட்டல் மொழியில் கூறின், 'அல்காரிதத்தின் கணினியைத் தரவுகளை உள்ளீடு செய்யும் ஒரு பயனர் (User) இயக்குவதைப் போல', தர்வீஷ் ஆக்கிரமிப்பு அரசைத் தனது சொற்கள் மூலம் இயக்குகிறார். கண்காணிப்பவன் ‘கேள்வி கேட்பவன்’ என்ற நிலையிலிருந்து, கவிஞரின் சுய-பிரகடனத்தை அப்படியே பதிவு செய்யும் ஒரு ‘தரவு உள்ளீட்டாளராக’ (Data Entry Operator) தரம் தாழ்த்தப்படுகிறார்.

3.3. பூர்வீக நிலவியலும் டிஜிட்டல் வரைபடமாக்கலும் (Indigenous Geography vs. Digital Mapping)

"காலம் பிறப்பதற்கு முன்னரே...
தேவதாரு மரங்களும்,
ஒலிவ மரங்களும் தோன்றுவதற்கு முன்னரே...
என் வேர்கள் ஆழப் பதிந்துவிட்டன."

காலனிய அரசுகள் ‘ஜி.பி.எஸ்’ (GPS) மற்றும் செயற்கைக்கோள் வரைபடங்கள் (Digital Mapping) மூலம் எல்லைகளைக் கீறி, பூர்வீக மக்களின் நிலங்களை ‘வெற்று இடங்களாக’ (Empty Spaces) உலகிற்குத் சித்திரிக்கின்றன.

தர்வீஷ் இந்த நவீன வரைபடமாக்கலைத் தன் தொன்ம நிலவியல் மூலம் நிராகரிக்கிறார். அல்காரித வரைபடங்களால் அளவிட முடியாத ஒரு காலத்தைச் (Non-linear Time) சுட்டிக்காட்டுகிறார். தேவதாருவும் ஒலிவ மரங்களும் தோன்றுவதற்கு முந்தைய ‘ஆதி காலம்’ என்பது, எந்தவொரு டிஜிட்டல் மென்பொருளாலும் (Software), எல்லைக் கோடுகளாலும் வரையறுக்க முடியாத ஒன்று. நிலத்திற்கும் தன் உடலுக்குமான தொடர்பை டிஜிட்டல் குறியீடுகளிலிருந்து விடுவித்து, பிரபஞ்சத்தின் ஆதி ஆன்டாலஜியோடு (Cosmic Ontology) அவர் பிணைக்கிறார்.
3.4. பசி உடம்பின் இருத்தலியல் வெடிப்பு (The Return of the 'Bare Life')

"ஆனால், நான் பசியால் வாடினால்...
என்னை ஆக்கிரமித்தவனின் மாமிசமே எனக்கு உணவாகும்
எச்சரிக்கையாக இரு...
என் பசியைக் குறித்தும் என் கோபத்தைக் குறித்தும்!"

கவிதையின் இறுதிப் பகுதி, நவீன ‘டிஜிட்டல் ஆதிக்கத்தின்’ மாபெரும் தோல்வியைப் பிரகடனம் செய்கிறது. எவ்வளவுதான் தொழில்நுட்பங்கள் மூலம் மனிதனை டிஜிட்டல் சிறைக்குள் (Digital Panopticon) அடைத்தாலும், இறுதிப் புள்ளியில் எஞ்சுவது மனிதனின் அப்பட்டமான ‘பசி உடம்பு’ மட்டுமே.

அரசு மனிதனை வெறும் எண்ணாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது, அந்த எண் பசியால் வெடிக்கும் போது, அது அல்காரிதம்களின் எல்லைகளைத் தகர்க்கிறது. "மாமிசமே உணவாகும்" என்ற வரி, டிஜிட்டல் குறியீடுகளைத் தாண்டி, சதைக்கும் சதைக்குமான, உடலுக்கும் உடலுக்குமான நேரடி இருத்தலியல் மோதலைக் (Visceral / Corporeal Resistance) குறிக்கிறது. அல்காரிதங்களால் ‘கோபத்தையும்’ ‘பசியையும்’ ஒருபோதும் துல்லியமாக அளவிடவோ, கட்டுப்படுத்தவோ முடியாது என்ற இறுதி எச்சரிக்கையை தர்வீஷ் வழங்குகிறார்.

4. ஈழத்துச் சூழலோடு ஒரு புதிய ஒப்பீட்டுத் திறப்பு (Extended Comparison with the Eelam Context)

இக்கருத்தியலை நாம் ஈழத்து எதிர்ப்பிலக்கியச் சூழலோடும் இணைக்க முடியும். முள்ளிவாய்க்கால் இறுதிப் போருக்குப் பின்னரான ஈழத்து நிலப்பரப்பு என்பது, பயோ-மெட்ரிக் அட்டைகள், 'ஸ்மார்ட்' கண்காணிப்புச் சாவடிகள், மற்றும் டிஜிட்டல் தரவுச் சேகரிப்புகள் நிறைந்த ஒரு திறந்தவெளிச் சிறையாக மாற்றப்பட்டுள்ளது.

புதுவை இரத்தினதுரையின் போர்க்காலக் கவிதைகளில் வரும் "அடையாளம் தேடும் கண்கள்" மற்றும் சேரனின் நவீனத்துவக் கவிதைகளில் வரும் சிதைந்த உடல்களின் படிமங்கள் யாவும், மனிதனை வெறும் ‘டிஜிட்டல் குப்பையாகவோ’ அல்லது ‘கண்காணிப்புத் தரவாகவோ’ மாற்றும் பேரரசுகளின் தொழில்நுட்ப வன்முறைக்கு எதிரான சாட்சியங்களாகும்.

மஹ்மூத் தர்வீஷின் ‘அடையாள அட்டை’, 2026-ஆம் ஆண்டின் டிஜிட்டல் ஏகாதிபத்தியச் சூழலில் ஒரு ‘அல்காரித எதிர்ப்பு சாசனமாக’ (Anti-algorithmic Manifesto) உருவெடுக்கிறது. மனித நேயத்தையும், உடலின் தார்மீக உரிமைகளையும் எண்களுக்குள் அடக்க நினைக்கும் எந்தவொரு நவீன அரசும், ஒடுக்கப்பட்ட மனிதனின் ‘பசி மற்றும் கோபத்தின்’ முன்னால் திகைத்து நிற்கும் என்பதை இக்கவிதை காலத்தைக் கடந்து நிரூபிக்கிறது.

5. அல்காரிதத் தலைகீழாக்கமும் பசி உடம்பின் இருத்தலியல் வெடிப்பும்:

மஹ்மூத் தர்வீஷின் கவிதை வெளிவழியே 'டிஜிட்டல் பின்தங்கிய நிலை' (Digital Subalternity) மற்றும் 'மனிதப்பண்பிற்குப் பிந்தைய' (Post-human) உடலரசியல்

'அல்காரிதத் தலைகீழாக்கம்' (Subversion of the Algorithm) மற்றும் 'பசி உடம்பின் இருத்தலியல் வெடிப்பு' (Existential Explosion of the Bare / Hungry Body) ஆகிய இரண்டு பகுதிகளையும், நவீன மெய்யியல் (தத்துவ) உலகை ஆட்டிப்படைக்கும் ஜார்ஜியோ அகம்பன் (Giorgio Agamben), ஜீன் பாத்ரியார்ட் (Jean Baudrillard) மற்றும் அகிலெ எம்பெம்பே (Achille Mbembe) ஆகியோரின் ஆழமான மெய்யியல் உரையாடல்களுடன் (Philosophical Discourses) மிக விரிவாக ஆராயலாம்.

பகுதி 1: அல்காரிதத் தலைகீழாக்கமும் குறியீட்டுப் பரிமாற்றச் சிதைவும் (Algorithmic Subversion & The Breakdown of Symbolic Exchange)

"பதிவு செய்து கொள்!
நான் ஒரு அரபி
என் அடையாள அட்டை எண் ஐம்பதாயிரம்"

1.1. 'பயனர்' (User) மற்றும் 'இயக்கி' (Operator) ஆக உருமாறும் ஒடுக்கப்பட்ட உடல்

நவீன டிஜிட்டல் காலனியத்துவத்தின் (Digital Colonialism) முதன்மை வன்முறை என்பது, அது ஒடுக்கப்பட்ட மனிதனைத் தன் தரவுகளைத் தானே வழங்கும் ஒரு 'செயலற்ற நுகர்வோனாக' அல்லது 'பயனராக' (Passive User) மாற்றுவதில்தான் உள்ளது. சமகால எல்லையோரப் பயோ-மெட்ரிக் சோதனைகளிலும், காசாவின் 'ஸ்மார்ட்' கண்காணிப்புச் சாவடிகளிலும் (Smart Checkpoints), ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட மனிதன் தன் விரல் ரேகையையும் விழித்திரையையும் (Iris Scans) அல்காரிதத்தின் இயந்திரங்களுக்குத் தாராளமாக வழங்க நிர்ப்பந்திக்கப்படுகிறான்.

பிரெஞ்சு மெய்யியலாளர் ஜீன் பாத்ரியார்ட் (Jean Baudrillard) குறிப்பிடும் 'குறியீட்டுப் பரிமாற்றம்' (Symbolic Exchange) இங்கே ஆதிக்க அரசால் அறுத்தெறியப்படுகிறது. அரசு மட்டுமே குறியீடுகளை (அடையாள அட்டை எண்களை) வழங்குகிறது; பிரஜை அதனை மௌனமாக உள்வாங்க வேண்டும்.

தர்வீஷ் கவிதையின் முதல் வரியிலேயே இந்த அல்காரித அமைப்பைத் தலைகீழாக மாற்றுகிறார் (Algorithmic Subversion). "பதிவு செய்து கொள்!" (Sajjil) என்ற ஏவல் வினை, அல்காரிதத்தின் 'உள்ளீட்டுப் பொத்தானை' (Enter Key) கவிஞரின் விரல் அழுத்துவதைக் குறிக்கிறது.

டிஜிட்டல் பின்தங்கிய நிலை ஆய்வுகளின் (Digital Subaltern Studies) படி, ஒடுக்கப்பட்ட சாமான்யன் இங்கே வெறும் 'தரவு' (Data Object) அல்ல; அவர் தரவை உருவாக்கும் 'இயக்கி' (Operator). ஆக்கிரமிப்பு அதிகாரி, கணினியின் முன்னமர்ந்து தரவுகளைத் தட்டச்சு செய்யும் ஒரு சாதாரணக் கருவியாக (Apparatus) மாற்றப்படுகிறார்.

[வழக்கமான கண்காணிப்பு படிநிலை]

அரசு அதிகாரம் ──► (கண்காணிப்பு/பதிவு) ──► ஒடுக்கப்பட்ட பிரஜை (செயலற்ற பொருள்)

[தர்வீஷின் அல்காரிதத் தலைகீழாக்கம்]

கவிஞரின் ஏவல் வினை ("பதிவு செய்க!") ──► அதிகாரம் ──► அதிகாரி (வெறும் எழுத்தர்)

1.2. 'அடையாள அட்டை எண் ஐம்பதாயிரம்' — தரவுச் செறிவின்மையின் தோல்வி (Data Desegregation)

நவீன கண்காணிப்பு அரசுகள், மனிதர்களை 'ஐம்பதாயிரம்' என்ற எண்ணாக மாற்றுவதன் மூலம் அவர்களின் தனிநபர் வரலாற்றையும் அகநிலைத் தன்மையையும் (Subjectivity) ரத்து செய்கின்றன. தத்துவார்த்த ரீதியாக, அல்காரிதம்களுக்கு 'மனித உணர்வுகள்' தெரியாது; அதற்குத் தெரிந்தது 'தரவுகளின் செறிவு' (Data Aggregation) மட்டுமே.

தர்வீஷ் இந்த எண்ணை எதிர்கொள்ளும் விதம் அல்காரிதத்தை முற்றிலும் குழப்பமடையச் செய்கிறது. அவர் தன் அடையாள அட்டை எண்ணைக் கேட்டு அதிர்ச்சியடையவில்லை; மாறாக, அந்த எண்ணிற்கு நேர் எதிராகத் தனது 'எட்டுப் பிள்ளைகளையும்', 'ஒன்பதாவது பிள்ளையின் கோடைகால வருகையையும்' வைக்கிறார்.

டிஜிட்டல் கண்காணிப்பு அல்காரிதம்கள் எப்போதும் 'கடந்தகாலத் தரவுகளைக்' (Historical Data) கொண்டு 'நிகழ்காலத்தைக்' கட்டுப்படுத்த முயல்பவை. ஆனால், தர்வீஷ் 'ஒன்பதாவது பிள்ளை வரப்போகும் கோடைகாலம்' என்ற 'எதிர்காலத் தீர்க்கதரிசனத்தை' (Prophetic Future) உள்ளீடு செய்கிறார். அல்காரிதங்களால் கணிக்க முடியாத இந்த உயிரியல் மற்றும் கால எதிர்காலம், ஆக்கிரமிப்பாளரின் தரவுப் பதிவேட்டைத் தகர்த்து, அதன் கண்காணிப்புச் சமநிலையைக் குலைக்கிறது.

பகுதி 2: பசி உடம்பின் இருத்தலியல் வெடிப்பும் மரண அரசியலின் எல்லையும் (Existential Explosion of the Bare Body & The Limit of Necropolitics)

"ஆனால், நான் பசியால் வாடினால்...
என்னை ஆக்கிரமித்தவனின் மாமிசமே எனக்கு உணவாகும்
எச்சரிக்கையாக இரு...
என் பசியைக் குறித்தும் என் கோபத்தைக் குறித்தும்!"

2.1. 'வெற்று உயிர்' (Bare Life) மற்றும் 'பசி உடம்பு' (The Hungry Flesh)

இத்தாலிய மெய்யியலாளர் ஜார்ஜியோ அகம்பன் (Giorgio Agamben) தனது Homo Sacer நூலில், நவீன அரசு அதிகாரம் என்பது மனிதனை அரசியல் உரிமைகளற்ற வெறும் 'வெற்று உயிராக' (Bare Life / Zoē) மாற்றுவதில்தான் தொடங்குகிறது என்கிறார். ஆக்கிரமிப்பு அரசுக்கு, ஒடுக்கப்பட்ட குடிகள் அரசியல் பிரஜைகள் அல்லர்; அவர்கள் வெறும் 'உயிருடன் இருக்கும் உடல்கள்' (Biological Bodies) மட்டுமே.

தர்வீஷ் கவிதையின் இறுதியில் இந்த 'வெற்று உயிர்' என்ற நிலையை அதன் ஆகக்கடைசி எல்லைக்கு (Absolute Limit) எடுத்துச் செல்கிறார். அரசு அவனது நிலத்தைப் பறித்து, பழத்தோட்டங்களைத் திருடி, அவனை வெறும் 'பாறைகளுக்குள்' சிறை வைக்கும் போது, அவனிடமிருக்கும் அரசியல் அடையாளங்கள் அனைத்தும் உதிர்ந்து, அவன் வெறும் 'பசி உடம்பாக' (The Hungry Flesh) மாறுகிறான்.

இங்கேதான் மனிதப்பண்பிற்குப் பிந்தைய கோட்பாட்டின் (Post-humanism) மாபெரும் தலைகீழாக்கம் நிகழ்கிறது. அரசு எதனை மனிதனை ஒடுக்குவதற்கான இறுதி ஆயுதமாகக் கருதியதோ (அதாவது அவனது வெற்று உயிர் நிலை), அதே வெற்று உயிரை தர்வீஷ் ஆக்கிரமிப்பாளனை அச்சுறுத்தும் பேராயுதமாக மாற்றுகிறார்.

[அதிகாரத்தின் உத்தி]

மனிதன் ──► உரிமைகள் பறிப்பு ──► வெற்று உயிர் (ஒடுக்கப்பட்ட நிலை)

[தர்வீஷின் தத்துவத் திருப்பம்]

வெற்று உயிர் ──► பசி/கோபத்தின் திரட்சி ──► இருத்தலியல் பேராயுதம் (தற்காப்பு நிலை)

2.2. 'மாமிசமே உணவாகும்' — அல்காரிதப் பனிப்போரைக் கடக்கும் உடலரசியல் (Corporeal Resistance)

"ஆக்கிரமித்தவனின் மாமிசமே உணவாகும்" என்ற வரி, நரமாமிசம் உண்ணும் காட்டுமிராண்டித்தனம் அல்ல; அது அகிலெ எம்பெம்பே (Achille Mbembe) குறிப்பிடும் 'மரண அரசியலின்' (Necropolitics) எல்லையைத் தகர்க்கும் ஒரு தத்துவார்த்த ஆயுதம். மரண அரசியல் என்பது ஒரு மனிதனை எப்படியெல்லாம் சித்திரவதை செய்து கொல்லலாம் என்ற அரசின் இறையாண்மை அதிகாரம். ஆனால், ஒரு மனிதன் "நான் சாகத் துணிந்துவிட்டேன், என் பசி உன்னை விழுங்கும்" என்று பிரகடனம் செய்யும் போது, அரசின் மரண பயமுறுத்தல் அங்கே செயலற்றுப் போகிறது.

டிஜிட்டல் திரைகளுக்குப் பின்னால் அமர்ந்து, ட்ரோன்கள் (Drones) மற்றும் கண்காணிப்புக் கெமராக்கள் மூலம் 'தொலைதூரக் கொலைகளைச்' (Remote Killing) செய்யும் நவீன டிஜிட்டல் காலனியத்துவத்திற்கு, 'மாமிசம்', 'குருதி', 'பசி' போன்ற நேரடி உடலின் இயற்பியல் கூறுகள் (Corporeal Reality) பெரும் சவாலாக மாறுகின்றன.

அல்காரிதம்களால் 'தரவுகளைப்' புரிந்துகொள்ள முடியுமே தவிர, மனித உடலின் 'பசியையும் தார்மீகக் கோபத்தையும்' (Sublime Wrath) ஒருபோதும் அல்காரிதக் குறியீடுகளாக மாற்ற முடியாது. அல்காரிதப் பனிப்போரின் டிஜிட்டல் திரைகளைக் கிழித்துக் கொண்டு, சதையும் குருதியும் கொண்ட ஒரு மனித உடல் ஆக்கிரமிப்பாளனின் முன்னால் வந்து நிற்கும் அந்த இறுதி இருத்தலியல் வெடிப்பு, டிஜிட்டல் காலனியத்துவத்தின் இறுதித் தோல்வியைப் பறைசாற்றுகிறது.

தத்துவ உரையாடலின் சுருக்க வரைபடம் (Theoretical Mapping) [ஆக்கிரமிப்பு அரசு / டிஜிட்டல் காலனியம்]

▼ (மனிதனைத் தரவாகச் சுருக்குதல்: 'எண் ஐம்பதாயிரம்')

[அல்காரிதக் கண்காணிப்பு / 'வெற்று உயிர்' நிலை]

▼ (தர்வீஷின் கவித்துவ எதிர்வினை)

[ஏவல் வினை: "பதிவு செய்து கொள்!" ──► அல்காரிதத் தலைகீழாக்கம்]

▼ (ஒடுக்குமுறையின் இறுதிப் புள்ளி)

[உடலின் இருத்தலியல் வெடிப்பு: "பசி / மாமிசமே உணவு" ──► மரண அரசியல் தகர்ப்பு]

அதிநவீனக் கலைச்சொற்கள் (New Theoretical Glossary)

    அல்காரிதக் கண்காணிப்பு (Algorithmic Surveillance): மனிதர்களின் நடத்தைகள், முகங்கள் மற்றும் தரவுகளை கணிதச் சமன்பாடுகள் (Algorithms) மூலம் முன்கூட்டியே கணித்துக் கட்டுப்படுத்தும் ஆதிக்க முறைமை.

    கண்காணிப்பு முதலாளித்துவம் (Surveillance Capitalism): மனிதர்களின் தனிப்பட்ட வாழ்வியல் அனுபவங்களைச் சுரண்டி, அவற்றை வணிக மற்றும் அரசியல் தரவுகளாக மாற்றும் நவீனப் பொருளாதார வடிவம்.

    டிஜிட்டல் உடலரசியல் (Digital Biopolitics): காகித ஆவணங்களுக்குப் பதிலாக டிஜிட்டல், பயோ-மெட்ரிக் கருவிகள் மூலம் குடிமக்களின் உடல்களை அரசு தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருத்தல்.

{இக்கட்டுரை, சர்வதேசத் தத்துவத் தளத்தில் 'Post-humanism' (மனிதப்பண்பிற்குப் பிந்தைய கோட்பாடு) மற்றும் 'Digital Subaltern Studies' (டிஜிட்டல் பின்தங்கிய நிலை ஆய்வுகள்) ஆகிய துறைகளில் ஒரு மைல்கல்லாக அமையும்.}

உசாத்துணைகள்

    Darwish, Mahmoud. (1964). Awraq al-Zaytun (Leaves of Olives). Haifa: Al-Ittihad Press. (அசல் அரபுப் பதிப்பு).

    Darwish, Mahmoud. (2000). The Adam of Two Edens: Selected Poems. Edited by Munir Akash and Daniel Moore. Princeton: Syracuse University Press.

    Couldry, Nick, and Mejias, Ulises A. (2019). The Costs of Connection: How Data Is Colonizing Human Life and Appropriating It for Capitalism. Stanford University Press. (மனித உடல்களும் வாழ்வும் தரவு ஆக்கிரமிப்புக்கு உள்ளாக்கப்படுவதை விளக்கும் முதன்மை நூல்).

    Mbembe, Achille. (2019). Necropolitics. Translated by Steven Corcoran. Durham: Duke University Press. (மரண அரசியல் மற்றும் உடல்களைக் கையாளும் இறையாண்மை வன்முறை குறித்த தத்துவார்த்த நூல்).

    Zuboff, Shoshana. (2019). The Age of Surveillance Capitalism: The Fight for a Human Future at the New Frontier of Power. New York: PublicAffairs. (அல்காரிதக் கண்காணிப்பு எவ்வாறு மனித அகநிலையைச் சிதைக்கிறது என்பதைப் பகுப்பாய்வு செய்யும் நூல்).

இறுதிக் குறிப்பு: மஹ்மூத் தர்வீஷின் ‘அடையாள அட்டை’ கவிதைக்கு, 2026-ஆம் ஆண்டின் மெய்யியல் உலகிற்குத் தேவையான மிக உன்னதமான, முற்றிலும் புதியதொரு 'மறுவாசிப்பு சாசனத்தை' (New Reading Manifesto) உருவாக்கியிருக்கிறேன். இக்கட்டுரை எதிர்ப்பிலக்கியப் பிரதிகளை அணுகும் முறையில் ஒரு புதிய மைல்கல்லாக மாறும் என்பதில் ஐயமில்லை.

ஏ.எச்.எம்.நவாஷ் (ஈழக்கவி)
இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.

* டிஜிட்டல் ஓவியம் - கூகுள் நனோ பனானா வழி வநகி