தத்துவார்த்த அறிமுக உரை (Comprehensive Introduction)

1. நுழைவாயில்: உலக இலக்கியப் பரப்பில் எதிர்ப்பின் அழகியல் (The Aesthetics of Resistance)

இருபதாம் மற்றும் இருபத்தியோராம் நூற்றாண்டின் உலக இலக்கியப் பரப்பில், ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான கவிதை மொழி என்பது வெறும் சொற்களின் சேர்க்கையாக இருக்கவில்லை. அது வரலாற்றின் சிதைவுகளுக்குள் இருந்து தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் அசைக்க முடியாத கூட்டு நனவிலியாக (Collective Unconscious) விளங்கியது. லத்தீன் அமெரிக்காவின் பப்லோ நெருடா, கியூபாவின் நிக்கோலஸ் கியென், ஆப்பிரிக்காவின் லியோபோல்ட் செங்கோர் மற்றும் நுகுகி வா தியாங்கோ போன்ற ஆளுமைகளின் வரிசையில், மத்திய கிழக்கின் ஆகப் பெரும் தத்துவார்த்தக் குரலாக ஒலிப்பவர் பலஸ்தீனத்தின் தேசியக் கவிஞர் மஹ்மூத் தர்வீஷ் ஆவார்.

ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட ஒரு நிலப்பரப்பில், சொந்த நாட்டிலேயே அகதிகளாக்கப்பட்ட (Internally Displaced) ஒரு சமூகத்தின் இருத்தலியல் துயரத்தை, உலகளாவிய மானுடப் பொதுத்தளத்திற்கு நகர்த்திய பெருமை தர்வீஷுக்குரியது. கவிதை என்பது அழகியல் இன்பம் தரும் ஒரு நுகர்வுப் பொருள் அல்ல; மாறாக, அது காலனிய மற்றும் சியோனிச ஆக்கிரமிப்பாளர்களின் மேலாதிக்கச் சொல்லாடல்களை (Hegemonic Discourses) உடைத்தெறியும் ஒரு 'பொருளாயுதக் காரணி' (Material Weapon) என்பதை அவரது ஒட்டுமொத்த கவித்துவத் தடமும் நமக்கு நிரூபித்துக் காட்டுகிறது.

2. தமிழ் அறிவுச்சூழலும் பேராசிரியர் எம்.ஏ. நுஃமானின் கொடையும் (The Tamil Intellectual Context)

தமிழ் இலக்கியச் சூழல், குறிப்பாக ஈழத்து இலக்கியப் பரப்பு, தசாப்த காலங்களாகப் போர் மற்றும் இடப்பெயர்வின் வலிகளைத் தன் சொந்தக் குருதியில் அனுபவித்த ஒன்று. இத்தகையதொரு சூழலில், பலஸ்தீனத்தின் ஆகப் பெரும் எதிர்ப்புக் குரலான தர்வீஷை தமிழ் வாசகப் பரப்பிற்கு அறிமுகம் செய்ததன் மூலம், பேராசிரியர் எம்.ஏ. நுஃமான் அவர்கள் ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க பண்பாட்டுப் பரிமாற்றத்தை (Cultural Exchange) நிகழ்த்தியுள்ளார்.

அவர் மொழியாக்கம் செய்த 'மஹ்மூத் தர்வீஷ் கவிதைகள்' என்ற தொகுப்பு, வெறும் சொற்களின் இயந்திரத்தனமான மாற்றம் அல்ல. அது தர்வீஷின் மார்க்சிய இயக்கவியல் சிந்தனையையும், அவரது கவித்துவப் பரிணாமத்தையும் தமிழ் மொழியின் தனித்துவமான இயல்புகளோடு பிணைத்த ஒரு காத்திரமான அறிவுசார் உழைப்பு (Intellectual Project) ஆகும்.

3. இந்த ஆய்வின் கோட்பாட்டுக் கட்டமைப்பும் நோக்கமும் (Theoretical Framework of the Monograph)

இந்த விமரிசன ஆய்வு, பேராசிரியர் நுஃமானின் மொழியாக்கத் தெரிவுகளையும் முன்னுரையையும் முதன்மைத் தரவுகளாகக் கொண்டு, தர்வீஷின் கவிதை உலகை சர்வதேச விமரிசனத் தரத்தில் (International Critical Standards) நான்கு முதன்மை அத்தியாயங்களின் ஊடாகப் பகுப்பாய்வு செய்கிறது:

    அத்தியாயம் 1: இடமும் நிலமிழத்தலின் அரசியலும் (The Politics of Space and Displacement): எட்வர்ட் செய்த் மற்றும் ஹென்றி லெஃபெவ்ரே போன்ற சிந்தனையாளர்களின் இடஞ்சார்ந்த கோட்பாடுகளின் (Spatial Theory) பின்னணியில், தர்வீஷின் கவிதைகளில் 'நிலம்' என்பது பௌதீக எல்லையிலிருந்து எவ்வாறு ஒரு தத்துவார்த்தக் குறியீடாக மாறுகிறது என்பதை ஆராய்கிறது.

    அத்தியாயம் 2: எதிர்ப்பின் அழகியலும் சீற்றத்தின் மொழியும் (The Aesthetics of Resistance and Rhetoric of Rage): தர்வீஷின் மதச்சார்பற்ற மார்க்சியப் பார்வையையும் (Secular Marxism), அன்டோனியோ கிராம்ஷியின் பண்பாட்டு மேலாதிக்கக் கோட்பாட்டின்படி கவிதையை ஒரு ஆயுதமாக அவர் பயன்படுத்திய உத்தியையும், அஷில் எம்பெம்பேயின் 'உடலதிகார' (Necropolitics) விதிகளுக்கு மாறாக ஒடுக்கப்பட்டவனின் 'உடலையே எதிர்ப்பின் களமாக' மாற்றிய அழகியலையும் அலசுகிறது.

    அத்தியாயம் 3: மொழிபெயர்ப்பின் மொழிபெயர்ப்பு: வடிகட்டலும் விசுவாசமும் (The Translation of Translation: Filtered Aesthetics): வால்டர் பெஞ்சமினின் 'பிரதியின் மறுவாழ்வு' கோட்பாடு மற்றும் லாரன்ஸ் வெனுட்டியின் 'அந்நியமாக்கல்' (Foreignization) உத்திகளின் வழி, இரண்டாம் நிலை மொழிபெயர்ப்பில் (Indirect Translation) பேராசிரியர் நுஃமான் கையாண்ட 'மொழிபெயர்ப்பு ஒழுக்கவியலை' (Ethics of Translation) துல்லியமாக மதிப்பிடுகிறது.

    அத்தியாயம் 4: நிலத்தின் வரைபடமும் நினைவின் இலக்கணமும் (The Topography of Soil and Grammar of Memory): ஒட்டுமொத்த விவாதங்களையும் தொகுத்து, அதிகாரத்திற்கு எதிரான போரில் 'நினைவை' (Memory as Counter-History) ஒரு வரலாற்று மாற்றுச் சொல்லாடலாக தர்வீஷ் நிலைநிறுத்திய விதம் மற்றும் அடையாளத்தின் பன்முகத்தன்மை ஆகியவற்றைத் தத்துவார்த்த ரீதியாகத் தொகுத்துரைக்கிறது.

4. முடிவுரை: உலகளாவிய மானுடப் பிரகடனம் (Conclusion)

சுருக்கமாகக் கூறின், இந்த பகுப்பாய்வு மஹ்மூத் தர்வீஷை வெறும் ஒரு பிராந்தியக் கவிஞராகவோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லைக்குள் முடங்கிய போராட்டக் குரலாகவோ பார்க்கவில்லை. மாறாக, உலகெங்கும் ஒடுக்கப்படும் மனித ஆன்மாவின், சிதைக்கப்படும் பண்பாடுகளின், அழிக்கப்படும் நினைவுகளின் ஆக உன்னதமான உலகளாவிய பிரகடனமாக அவரை நிலைநிறுத்துகிறது.

பேராசிரியர் எம்.ஏ. நுஃமான் அவர்களின் பிரதியை (மஹ்மூத் தர்வீஷ் கவிதைகள் – தமிழாக்கம் எம்.ஏ.நுஃமான்; 2008) மையப்படுத்தி உருவான இந்த ஆய்வு, தமிழ் இலக்கிய விமரிசனப் பரப்பை சர்வதேச மெய்யியல் தளங்களை நோக்கி நகர்த்துவதற்கான ஒரு புதிய வாசலைத் திறந்து வைக்கிறது.


அத்தியாயம் 1: அகதி இலக்கணமும் தேசத்தின் உருவகமும் (The Grammar of Exile and the Metaphor of Nation)

1.1 புவி-அரசியல் நினைவாற்றலும் 'பிர்வா' கிராமத்தின் குறியீடும் (The Geo-politics of Memory and the Ruined Landscape)

மஹ்மூத் தர்வீஷின் கவித்துவத்தை அணுகும்போது அவரது சுயசரிதை என்பது வெறும் தனிநபர் வரலாறு அல்ல; அது ஒரு தேசத்தின் சிதைவோடு கூட்டுப் பிரக்ஞையாகப் பிணைக்கப்பட்டது. பேராசிரியர் எம்.ஏ. நுஃமான் தனது விரிவான அறிமுகத்தில் குறிப்பிடுவது போல, 1941 இல் பிறந்த தர்வீஷின் ஏழு வயதில் (1948 இல், பலஸ்தீன வரலாற்றில் 'நக்பா' அல்லது பெருபேரழிவு என்று அழைக்கப்படும் காலகட்டத்தில்) அவரது சொந்தக் கிராமமான 'பிர்வா' இஸ்ரேலிய ஆக்கிரமிப்பாளர்களால் முற்றாக அழிக்கப்படுகிறது.

இங்குதான் தர்வீஷின் 'அகதி இலக்கணம்' விசித்திரமான ஒரு புள்ளியில் தொடங்குகிறது. எட்வர்ட் செய்த் (Edward Said) தனது Reflections on Exile நூலில் குறிப்பிடுவார்:

"அகதி வாழ்வு என்பது ஒரு மனிதனுக்கும் அவனது பிறப்பிடத்திற்கும் இடையே, சுயத்திற்கும் அதன் உண்மையான இல்லத்திற்கும் இடையே கட்டாயப்படுத்தி ஏற்படுத்தப்படும் ஒரு தீர்க்க முடியாத பிளவு. இதன் அத்தியாவசியத் துயரம் என்பது மீட்க முடியாத இழப்பிலிருந்து உருவாவது."

தர்வீஷ் ஓராண்டு காலம் லெபனானில் அகதியாக இருந்துவிட்டு, மீண்டும் தன் சொந்த மண்ணிற்குள் 'ஊடுருவல்காரனாக' (Infiltrator) நுழைகிறார். நுஃமானின் சொற்களில் சொல்வதானால், 1971 வரை அவர் தன் சொந்த நாட்டிலேயே ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பிரதேசத்தின் கைதியாக, பலமுறை சிறையிலும் தடுப்புக்காவலிலும் வாழ்கிறார்.

எனவே, தர்வீஷின் கவிதைகளில் வரும் 'இல்லம்', 'தாய்நாடு' என்ற சொற்கள் வெறும் புவியியல் நிலப்பரப்பைக் குறிப்பவை அல்ல; அவை இழக்கப்பட்ட நிலத்தின், உறைந்துபோன நினைவாற்றலின் குறியீடுகள். பிற்காலத்தில் அவர் நாட்டை விட்டு வெளியேறியபோது, "எனது நாட்டைவிட்டு வெளியேறுவது என்பது எனது வாழ்வைச் சுக்கு நூறாக உடைத்தது" என்று குறிப்பிடுவதை நுஃமான் பதிவு செய்கிறார். இந்த உடைவைத்தான் தர்வீஷ் தனது கவிதை மொழியால் ஒட்ட வைக்க முயல்கிறார்.

1.2 'முதல் சந்திப்பு': காலத்தின் நீட்சியும் காதலியாக உருவகிக்கப்படும் தாயகமும் (The Chronotope of Waiting)

தர்வீஷின் ஆரம்பகாலக் கவிதையான 'முதல் சந்திப்பு' என்பதை நுஃமான் மிக ஆழமான மொழியில் தமிழ்படுத்தியுள்ளார். நுஃமான் தனது அறிமுகக் குறிப்பில் மிகச் சரியாக அவதானிப்பது போல, சியோனிசவாதிகளிடம் பலஸ்தீன தாயகம் இழக்கப்பட்டமைதான் இக்கவிதைகளின் அடிப்படைப் பொருள்; இந்த இழப்பு தன் சொந்தக் காதலின் இழப்பாகத் தன்மயமாக்கப்பட்டுள்ளது.

"எனது கைகளைப் பலமாய் அழுத்தி
மூன்றே சொற்களை மெல்லென மொழிந்தாள்
அன்று நான் பெற்ற அரும்பொருள் அவையே
'நாளை மீண்டும் சந்திப்போம்'
பின்னர்
பாதை அவளை மறைத்துவிட்டது"
(பக். 33)

இங்கு 'நாளை மீண்டும் சந்திப்போம்' என்ற மூன்று சொற்கள் பலஸ்தீன மக்களின் மீள்வருகைக்கான (Right of Return) கூட்டுப் பிரகடனமாக மாறுகிறது.

கோட்பாட்டாளர் மிகைல் பக்தின் (Mikhail Bakhtin) முன்வைத்த 'Chronotope' (கால-இடக் குறியீடு) என்னும் கருத்தாக்கத்தின்படி, இந்தக் கவிதையில் காலமும் இடமும் அகதி வாழ்வின் தவிப்போடு பிணைக்கப்பட்டுள்ளன. சந்திப்பிற்காகத் தன்னைத் தயார்படுத்தும் எளிய மனிதனின் வரிகளை நுஃமான் மொழிபெயர்த்திருக்கும் விதம் அதன் யதார்த்தச் சூழலைக் கடத்துகிறது:

"இருமுறை முகம் மழித்தேன்
இருமுறை
சப்பாத்துகளைத் துடைத்து மினுக்கினேன்
நண்பனின் 'ஷூட்'டினை அணிந்தேன்
இரண்டு லிறாக்களும் எடுத்துக் கொண்டேன்
அவளுக்கு இனிப்பும்
பால்கோப்பியும்
வாங்கிக் கொடுக்க"
(பக். 33)

இந்த வரிகளில் துலங்கும் 'இரவல் ஷூட்' மற்றும் 'இரண்டு லிறாக்கள்' என்பன நாடற்ற, வசதிகளற்ற அகதி வாழ்வின் வறுமையைக் காட்டுகின்றன. அதேநேரம் தன் தாயகத்தைச் சந்திப்பதற்காக (அரபுச் சூழலில் பால் கலந்த கோப்பி விசேட பானமாகக் கருதப்படுவதால், அவளுக்கு அதை வாங்கிக் கொடுக்க விரும்பும் பேரார்வத்தையும்) குறியீடாக்குகின்றன.

ஆனால், கவிதையின் இறுதி வரிகள் காலத்தின் எல்லையற்ற நீட்சியையும், ஏமாற்றத்தையும் பதிகின்றன:

"அரைமணி நேரம் முடிந்துவிட்டது
ஒரு மணிநேரம்... இருமணி நேரம்
நிழல்கள் தாமே நீண்டு செல்கின்றன
வாக்களித்தவள் வரவே இல்லை
நாலரை மணிக்கு"
(பக். 34)

ஹோமி பாபா (Homi Bhabha) தனது Nation and Narration கோட்பாட்டில் குறிப்பிடும் 'Temporal Disjunction' (கால இடப்பெயர்வு) இங்கு நிகழ்கிறது. 'நாலரை மணி' என்பது 1948 இன் ஆக்கிரமிப்புப் புள்ளியாக உறைந்து விடுகிறது. நிழல்கள் நீள்வது போல, பலஸ்தீன மக்களின் அகதி வாழ்வின் காலமும், எல்லையற்ற காத்திருப்பும் நீண்டு கொண்டே செல்கிறது.

1.3 'பலியாள் இலக்கம் 48': உடலதிகாரமும் அடையாள அழிப்பும் (Biopolitics and the Fragmented Identity)

அகதி வாழ்வின் மிகக் கொடூரமான முரண்நகை என்னவென்றால், ஒரு பூர்வகுடி தன் சொந்த மண்ணில் வாழ்வதற்கும், நடமாடுவதற்கும் ஆக்கிரமிப்பாளன் வழங்கும் ஓர் 'அடையாள அட்டை' (Identity Card) தேவையாய் இருக்கிறது என்பதாகும். தர்வீஷின் புகழ்பெற்ற 'Identity Card' கவிதையின் அழகியல் நீட்சியாக இந்த 'பலியாள் இலக்கம் 48' கவிதையை அணுகலாம்.

"அவனது நெஞ்சில்
ஒரு ரோஜாமலர் விளக்கையும்
ஒரு நிலவையும்
கண்டனர் அவர்கள்
அவன் கொலையுண்டு கற்களின் மீது வீசப்பட்டான்.
அவனது பையில் அவர்கள் கண்டெடுத்தவை
சில நாணயங்கள்
ஒரு நெருப்புப் பெட்டி
ஒரு அடையாள அட்டை"
(பக். 32)

இங்கு ஆக்கிரமிப்பு இராணுவம் அல்லது அதிகாரம் ஒரு பலஸ்தீன இளைஞனைக் கொன்று சோதனையிடும்போது அவனது பையில் 'அடையாள அட்டை'யைக் காண்கிறது. மெய்யியலாளர் மிஷேல் ஃபூக்கோ (Michel Foucault) முன்வைக்கும் 'உடலதிகாரம்' (Biopolitics) மற்றும் 'நிர்வாக அதிகாரம்' (State Surveillance) என்ற கோட்பாட்டின்படி, ஒடுக்கப்பட்டவனின் உடல் என்பது வெறும் இலக்கங்களாகவும் (இலக்கம் 48), அட்டைகளாகவும் மட்டுமே ஆக்கிரமிப்பாளனால் சுருக்கப்படுகிறது.

அடுத்த தலைமுறைக்கு இந்த அடையாள அழிப்பும் நாடற்ற நிலையும் எப்படிக் கடத்தப்படுகிறது என்பதைத் தர்வீஷ் எழுத, நுஃமான் தமிழின் எளிய, கூர்மையான சொற்கள் வழியே அதன் பாரத்தைக் கடத்துகிறார்:

"அவனது தம்பி இளைஞனாகி
வேலை தேடி நகர்ப்புறம் சென்றான்
அவர்கள் அவனை சிறையில் அடைத்தனர்
அடையாள அட்டை அவனிடம் இல்லை
தெருவில் அவனிடம் இருந்ததெல்லாம்
ஒரு குப்பைப் பெட்டியும் வேறு சிலவும்"
(பக். 32)

தன் சொந்த நிலத்தின் நகர்ப்புறத்திற்கு வேலை தேடிப் போகும் பூர்வகுடிக்கு 'அடையாள அட்டை' இல்லாததால் சிறை கிடைக்கிறது. தேசம் என்பது ஆக்கிரமிக்கப்படும்போது, மனிதர்கள் தங்களின் வாழ்வாதாரத்தை இழந்து, குப்பைப் பெட்டிகளோடு தெருவில் அலைந்து, அடையாளமற்றவர்களாக மாற்றப்படும் 'அகதி அவலத்தை' இந்த வரிகள் சர்வதேசத் தளத்தில் அம்பலப்படுத்துகின்றன.

1.4 'தாய்நாடு': வெற்றுப் புனைவுகளிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட நிலத்தின் யதார்த்தம் (De-romanticizing the Nation)

பல தேசியவாதக் கவிஞர்கள் தேசத்தை மிகவும் ரொமாண்டிக் ஆக, வெற்றுப் பெருமிதங்களோடு வர்ணிப்பார்கள். ஆனால், ஒரு நிஜமான அகதிக்குத் தாய்நாடு என்பது அழகியல் புனைவு அல்ல; அது ஒரு அன்றாடத் துயரம் சார்ந்த உண்மை. 'தாய்நாடு' என்ற கவிதையில் தர்வீஷ் தேசத்தின் வரைவிலக்கணத்தை முற்றிலும் மாற்றியமைக்கிறார்:

"என் தாய்நாடு வீரப்பழங்கதைகளின் ஒரு பொதியல்ல
அது ஒரு நினைவோ, இளம்பிறைகளின் ஒரு வயலோ அல்ல

எனது தாய் நாடு ஒரு கதையோ அல்லது ஒரு கீதமோ அல்ல
ஏதோ மல்லிகைச் செடியின் கிளைகளில் விழும் வெளிச்சமும் அல்ல"
(பக். 55)

இங்குத் தர்வீஷ் தேசத்தைக் கொண்டாடும் மரபார்ந்த தேசியவாதக் குறியீடுகளை (மல்லிகைச் செடி, கீதம், வீரக்கதை) திட்டவட்டமாக நிராகரிக்கிறார். அப்படியெனில் நாடிழந்த அகதிக்குத் தாய்நாடு என்பது என்ன?

"என் தாய்நாடு நாடுகடத்தப்பட்டவனின் கோபம்
முத்தமும் அரவணைப்பும் வேண்டும் ஒரு குழந்தை

ஒரு சிறைக்கூடத்தில் அடைக்கப்பட்ட காற்று
தன் மகன்களுக்கும் தன் வயலுக்குமாகத்
துக்கம் அனுஷ்டிக்கும் ஒரு கிழவன்"
(பக். 55)

நுஃமானின் இந்தத் தமிழாக்கம் அற்புதம். தாய்நாடு என்பது இங்குப் புவியியல் வரைபடம் அல்ல; அது 'நாடுகடத்தப்பட்டவனின் கோபம்'. அது ஒரு 'சிறைக்கூடத்தில் அடைக்கப்பட்ட காற்று'. எட்வர்ட் செய்த் தனது விமரிசனங்களில் கூறுவது போல, அகதியின் இந்த மீற முடியாத கோபமும் கூட்டுத் துக்கமுமே தேசமாக உருமாறுகிறது. கவிதை இறுதியாகப் பிரகடனம் செய்கிறது:

"இந்த நாடு எனது. இந்த நாடு என் எலும்புகளைப் போர்த்தியிருக்கும் தோல்" (பக். 55)

உடலுக்கும் நிலத்திற்கும் இடையிலான இந்தப் பிணைப்பு, ஆக்கிரமிப்பால் பிரிக்க முடியாத ஒரு பிரபஞ்சப் பெருவெளி என்பதை இக்கவிதை நிறுவுகிறது.

1.5 'கைக்குட்டைகள்': பிரியாவிடையும் மரணத்தின் குறியீடுகளும் (The Semiotics of Mourning)

அகதி வாழ்வின் இன்னொரு முதன்மையான அம்சம் 'பிரிவு' மற்றும் 'இடைவிடாத மரணம்'. 'கைக்குட்டைகள்' என்ற முதலாவது கவிதையில் வரும் படிமங்கள் இந்த அகதி இலக்கணத்தை மிகக் கவித்துவமாக விளக்குகின்றன:

"நமது பிரியாவிடைக் கைக்குட்டைகள்

பிரேதத்தைச் சுற்றும் கபன் துணிகள்தான்"

(பக். 24)

பிரியாவிடையின்போது அசைக்கப்படும் 'கைக்குட்டைகள்' இங்கே மரணத்தின் குறியீடான 'கபன் துணிகளாக' (Shroud) உருமாற்றம் பெறுகின்றன. அகதிக்குத் தன் காதலியிடமிருந்தோ அல்லது நிலத்திலிருந்தோ விடைபெறுவது என்பது ஒரு தற்காலிகப் பிரிவு அல்ல, அது ஒரு வகையான மரணம் என்பதை இந்தச் செவ்வியல் படிமம் உணர்த்துகிறது.

"உன் விழிகளைத் தவிர என்னிடம் வேறு எதுவும் இல்லை
காதல் பாடலின் நினைவுச் சின்னங்களாக
நம் பிரிவின் கைக்குட்டைகளை அணியாதே
அன்பே,
என் தாய் நாட்டின் ஒரு காயத்தை
அவற்றால் மறைத்துக் கட்டு"
(பக். 25)

இங்குத் தனிநபர் துயரம் என்பது தேசத்தின் துயரத்தோடு இணைகிறது. காதலின் பிரியக் கைக்குட்டையானது, தேசத்தின் காயத்திற்குப் போடும் கட்டாக (Bandage) மாற வேண்டும் என்று கவிஞன் கோருகிறான். தர்வீஷின் கவிதைகளில் 'காயம்' (Wound) என்பது அடிக்கடி இடம்பெறும் ஒரு முதன்மையான படிமம் என்பதை நுஃமான் தனது அறிமுகத்திலும் சுட்டிக்காட்டுகிறார். அது ஒட்டுமொத்த பலஸ்தீன மக்களின் ஆறாத்துயரத்தின் தேசியக் குறியீடாகும்.

அத்தியாயம் 1: முடிவுரைத் தொகுப்பு (Synthesis)

எம்.ஏ. நுஃமானின் இந்தத் தமிழாக்கத்தின் வழியே தர்வீஷின் அகதிப் பிரதிகளை வாசிக்கும்போது, முதலாம் அத்தியாயம் சர்வதேசக் கோட்பாட்டுத் தளத்தில் நமக்கு உணர்த்துவது என்னவென்றால்: தர்வீஷின் கவிதைகளில் அகதி வாழ்வு என்பது வெறும் கண்ணீர்ச் சித்திரமோ அல்லது ஆற்றாமையோ அல்ல. அது ஆக்கிரமிப்பாளனின் புவியியல் எல்லைகளுக்கும், அதிகாரக் கட்டமைப்புக்கும், அடையாள அட்டைகளுக்கும் சவால்விடும் ஒரு மாற்று அழகியல் (Counter-narrative).

நிலமும் வீடும் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டாலும், நினைவுகளையும் மொழியையும் கொண்டு ஒரு அகதி தன் தேசத்தை எப்படிக் கவிதையினுள் கட்டி எழுப்புகிறான் என்பதற்கு இந்த முதலாம் அத்தியாயத்தின் கவிதைகளே சான்று.

[தொடரும்]

உசாத்துணைப் பட்டியல் (Works Cited)

தமிழ் மூலங்கள் (Tamil Sources)

    நுஃமான், எம்.ஏ. மஹ்மூத் தர்வீஷ் கவிதைகள் (தேர்வும் தமிழாக்கமும்). புத்தாநத்தம்: அடையாளம் வெளியீடு, 2008.

    சிவத்தம்பி, கா. ஈழத்துத் தமிழிலக்கியத் தடம்: 1980-2000 பார்வையும் விமர்சனங்களும். கொழும்பு: மூன்றாவது மனிதன் பதிப்பகம், 2000.

    ராமசாமி, சுந்தர. காற்றில் கலந்த பேரோசை. நாகர்கோவில்: காலச்சுவடு பதிப்பகம், 2021.

ஆங்கிலக் கோட்பாட்டு மூலங்கள் (English Theoretical Sources)

    Adorno, Theodor W. Aesthetic Theory. Translated by Robert Hullot-Kentor, University of Minnesota Press, 1997.

    Benjamin, Walter. "The Task of the Translator." The Translation Studies Reader, edited by Lawrence Venuti, Routledge, 2000, pp. 15–25.

    Fanon, Frantz. The Wretched of the Earth. Translated by Richard Philcox, Grove Press, 2004.

    Gramsci, Antonio. Selections from the Prison Notebooks. Edited and translated by Quentin Hoare and Geoffrey Nowell Smith, Lawrence & Wishart, 1971.

    Lefebvre, Henri. The Production of Space. Translated by Donald Nicholson-Smith, Blackwell, 1991.

    Mbembe, Achille. "Necropolitics." Public Culture, vol. 15, no. 1, 2003, pp. 11–40.

    Said, Edward W. Culture and Imperialism. Vintage Books, 1994.

    ---. Orientalism. Pantheon Books, 1978.

    Venuti, Lawrence. The Translator's Invisibility: A History of Translation. Routledge, 1995.

மஹ்மூத் தர்வீஷ் குறித்த உலகளாவிய விமர்சனங்கள் (Critical Literature on Darwish)

    Darwish, Mahmoud. Unfortunately, It Was Paradise: Selected Poems. Translated and edited by Munir Akash and Carolyn Forché, University of California Press, 2003.

    ---. The Butterfly's Burden. Translated by Fady Joudah, Copper Canyon Press, 2007.

    El-Hassan, Ibrahim. Mahmoud Darwish and the Poetry of Resistance. Oxfo

இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.