உடலுக்குள்
ஒரு நூலகம் இருக்கிறது.
அதை
யாரும் திறக்கவில்லை.
ஆனால்
அது எப்போதும் திறந்திருக்கிறது.

அதன் புத்தகங்கள்
காகிதத்தால் ஆனவை அல்ல.
எலும்புகளால் ஆனவை.

ஒவ்வொரு எலும்பும்
ஒரு காலத்தைச் சுமக்கிறது.
ஒரு காயம்.
ஒரு சிரிப்பு.
ஒரு பெயர்.
ஒரு மறதி.

நான்
என் கைகளைப் பார்க்கிறேன்.
அவை
பக்கங்களைப் போலத் தோன்றுகின்றன.
படிக்க முடியாத எழுத்துகளுடன்.
ஆனால்
உணரக்கூடிய அர்த்தத்துடன்.

நரம்புகள்
அந்த நூலகத்தின் வழித்தடங்கள்.

இரத்தம்
அதில் ஓடும் அமைதியான வாசிப்பு.

சில நேரங்களில்
நான் என் தோள்களில் சோர்வு உணர்கிறேன்.
அது
வயதின் சுமை அல்ல.
அது
படிக்கப்பட்ட காலங்களின் எடை.

உடல்
நினைவுகளை நினைவில் வைத்திருக்கவில்லை.
அது
நினைவுகளாகவே மாறுகிறது.

ஒவ்வொரு அனுபவமும்
ஒரு எலும்பாக உறைகிறது.

ஒவ்வொரு இழப்பும்
ஒரு இடைவெளியாக நிற்கிறது.

ஒவ்வொரு காத்திருப்பும்
ஒரு நீண்ட பக்கமாக விரிகிறது.

நான்
என்னுள் குரல் கேட்கிறேன்.
ஆனால்
அது வார்த்தைகள் அல்ல.
அது
படிக்கப்படாத பக்கங்களின் சத்தம்.

நான்
ஒரு நாள் நினைக்கிறேன்.
என் உடல் முழுவதும்
ஒரு நூலகமாக இருந்தால்
என்ன நடக்கும்?

அதில்
நான் வாசகனா?
அல்லது
ஒரு புத்தகமா?
அல்லது
படிக்கப்படாமல்
சுமக்கப்படும் ஒரு வரலாறா?

இரவு நேரத்தில்
உடல் அமைதியாகிறது.
அப்போது
நூலகம் விழித்திருக்கும்.

எலும்புகள்
மெல்ல பேசுகின்றன.
ஆனால்
அந்த மொழி
எனக்குப் புரியாது.
அது
நான் வாழ்ந்த
அனைத்து நாள்களின்
மறை மொழி.

நான்
அதை நிறுத்த முயலவில்லை.
ஏனெனில்
அது நிற்கும் போது
நான் மட்டுமல்ல
நினைவுகளும் நிற்கும்.

இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.

* டிஜிட்டல் ஓவியம் - AI