அத்தியாயம் 2: எதிர்ப்பின் அழகியலும் சீற்றத்தின் மொழியும் (The Aesthetics of Resistance and Rhetoric of Rage)

2.1 அரசியல் கருத்துநிலையும் மதச்சார்பற்ற மார்க்சியப் பார்வையும் (Ideological Landscape and Secular Marxism)

மஹ்மூத் தர்வீஷ் வெறும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட தேசபக்தக் கவிஞர் மட்டுமல்ல; அவர் ஆழமான அரசியல் மெய்யியல் (தத்துவப்) பின்னணி கொண்ட ஒரு மார்க்சியப் போராளி. பேராசிரியர் எம்.ஏ. நுஃமான் தனது அறிமுக உரையில் தர்வீஷின் அரசியல் நிலைப்பாட்டை மிகத் துல்லியமாக வரைமுறைப்படுத்துகிறார்: 1961 இல் இஸ்ரேல் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் இணைந்த தர்வீஷ், பலஸ்தீனப் பிரச்சினையை வெறும் மதப் பூசலாகவோ அல்லது இனவாத மோதலாகவோ பார்க்கவில்லை. மாறாக, அதை ஒரு வர்க்கப் பிரச்சினையாகவும், உலகளாவிய ஏகாதிபத்திய-சியோனிச ஆக்கிரமிப்பாகவுமே அணுகினார்.

இடதுசாரிச் சிந்தனையாளரான பிரான்ட்ஸ் ஃபனோன் (Frantz Fanon) தனது The Wretched of the Earth நூலில் குறிப்பிடுவதைப் போல, ஆக்கிரமிப்பு என்பது ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் பண்பாட்டையும் வரலாற்றையும் சேர்த்தே சிதைக்கிறது; அதற்கு எதிரான பண்பாட்டுத் தற்காப்பு என்பது தவிர்க்க முடியாமல் 'மதச்சார்பற்ற தீவிரத் தன்மையைக்' (Secular Radicalism) கோரி நிற்கிறது.

தர்வீஷ் தனது நேர்காணல் ஒன்றில் குறிப்பிடுவதை நுஃமான் பதிவு செய்துள்ளார்:

"நான் மதம் சார்ந்த தனித்தன்மையையும் அடிப்படைவாதத்தையும் நிராகரிக்கின்றேன். பலஸ்தீனம் எப்போதும் முஸ்லிம், கிறிஸ்தவ, யூத நாடாகவே இருந்து வந்துள்ளது."

மத அடிப்படைவாதத்தை நிராகரிக்கும் இந்த இடதுசாரிச் சிந்தனையே தர்வீஷின் எதிர்ப்புக் கவிதைகளுக்கு உலகளாவிய மானுடப் பொதுத்தன்மையை (Universal Humanism) வழங்குகிறது. அவரது சீற்றம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தினருக்கு எதிரானது அல்ல; அது ஒட்டுமொத்த மனித அடக்குமுறைக்கு எதிரானது.

2.2 'எதிர்வினை': உடலே எதிர்ப்பின் களம் (Body as a Site of Spatial Resistance)

ஆக்கிரமிப்பாளன் ஒரு மனிதனைச் சிறையில் அடைக்கும்போது, அவனது உடலைத் தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்துவிட்டதாக நம்புகிறான். ஆனால், மார்க்சிய அழகியலில் ஒடுக்கப்பட்டவனின் 'உடலே' ஒரு பெரும் போராட்டக் களமாக மாறுகிறது. தர்வீஷின் 'எதிர்வினை' கவிதை இதற்குச் சிறந்த சான்று:

"அவர்கள் என்னை இருட்டறையுள் அடைத்தனர்
என் இதயம் சூரியக் கதிர்கள்போல் ஒளிர்ந்தது
என் இலக்கத்தை அவர்கள் சுவர்களில் எழுதினர்,
சுவர்கள் பசிய மேய்ச்சல் நிலங்களாயின
என்னைத் தூக்கிலிடுவோனின் முகத்தை அவர்கள் வரைந்தனர்
அந்தமுகம் உடனே ஒளி இழைகளால் கலைந்தது"
(பக். 35)

நுஃமானின் இந்தத் தமிழாக்கம், சிறையின் இருட்டிற்கும் கவிஞனின் அக ஒளிக்கும் இடையே உள்ள முரண்பாட்டை (Dialectics of Light and Darkness) மிக அழகாக வெளிப்படுத்துகிறது. சிறைச்சுவர் என்பது ஆக்கிரமிப்பாளனின் ஒடுக்குமுறைக் குறியீடு; ஆனால், கவிஞனின் கற்பனையோ அந்தச் சுவர்களைப் 'பசிய மேய்ச்சல் நிலங்களாக' மாற்றுகிறது.

இதன் உச்சகட்டமாக, உடலின் ஆக எளிய உறுப்புகளைக் கொண்டு நிகழ்த்தப்படும் இடஞ்சார்ந்த எதிர்ப்பை (Spatial Resistance) அடுத்த வரிகள் காட்டுகின்றன:

"என் பற்களால் சுவர்களில் உன் நிலப்படத்தைச் செதுக்கினேன்
குறுகிய இரவின் பாடலை எழுதினேன்"
(பக். 35)

பேனா, மை, காகிதம் என அனைத்தும் பறிக்கப்பட்ட சூழலில், கவிஞன் தன் 'பற்களைக்' கொண்டு சுவரில் தேசத்தின் வரைபடத்தைச் செதுக்குகிறான். பின்-காலனியக் கோட்பாட்டாளர் அஷில் எம்பெம்பே (Achille Mbembe) முன்வைக்கும் 'Necropolitics' (மரண அரசியல் / உடலதிகாரம்) என்ற கருத்தாக்கத்திற்கு நேர்மாறாக, இங்கு ஒடுக்கப்பட்டவனின் உடல் அதிகாரத்திற்குக் கீழ்ப்படிவதில்லை; மாறாக, அது ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட நிலத்தை மீட்டெடுக்கும் கருவியாக மாறுகிறது.

 [ எம்.ஏ. நுஃமான் ]

2.3 'எதிர்ப்பு': கவிதையின் அசைக்க முடியாத பிரகடனம் (Poetry as a Material Weapon)

மார்க்சியச் சிந்தனையாளர் அன்டோனியோ கிராம்ஷி (Antonio Gramsci) 'பண்பாட்டு மேலாதிக்கம்' (Cultural Hegemony) பற்றிப் பேசும்போது, ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான மாற்றுப் பண்பாட்டு வடிவங்களின் அவசியத்தை வலியுறுத்துவார். தர்வீஷைப் பொறுத்தவரை கவிதை என்பது அழகியல் இன்பம் தரும் ஒரு பொருள் அல்ல; அது ஒரு 'பொருளாயுதக் காரணி' (Material Weapon).

'எதிர்ப்பு' கவிதையில் நுஃமானின் கூர்மையான வரிகள் தமிழ்ச் சூழலின் போர்க்காலக் கவிதை மொழிக்கு மிகவும் நெருக்கமானவை:

"நீ என்னைச் சுற்றிக் கட்டலாம்
வாசிப்பதற்கும் புகைப்பதற்கும்
நீ தடை விதிக்கலாம்
எனது வாயில் நீ மண் இட்டு நிரப்பலாம்
ஆயினும் என்ன?

கவிதை
என் துடிக்கும் இதயத்தின் குருதி
என் ரொட்டியின் உப்பு
கண்ணின் திரவம்
நகங்களால்
கண் இமைகளால்
கத்தி முனையால்
நான் அதை எழுதுவேன்."
(பக். 40)

வாயில் மண்ணிட்டு நிரப்பினாலும், 'நகங்களால், கண் இமைகளால், கத்தி முனையால்' கவிதை எழுதப்படும் என்ற பிரகடனம், அதிகாரத்தின் அனைத்துத் தடைகளையும் தகர்க்கிறது. தர்வீஷ் தனது கவிதையை 'ரொட்டியின் உப்பு' என்றும் 'இதயத்தின் குருதி' என்றும் அழைப்பதன் மூலம், அதை மனித இருத்தலின் அத்தியாவசியத் தேவையாக (Existential Necessity) மாற்றுகிறார். கவிதை என்பது சொற்களின் விளையாட்டு அல்ல; அது வாழ்தலுக்கான ஆகச்சிறந்த அரசியல் செயல்பாடு (Political Act).

2.4 'மனிதனைப்பற்றி': ஆக்கிரமிப்பாளனின் சொல்லாடல் அரசியலை உடைத்தல் (Deconstructing the Colonial Discourse)

காலனிய மற்றும் சியோனிச ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் எப்போதுமே ஒடுக்கப்படும் பூர்வகுடிகளைப் 'பயங்கரவாதிகள்', 'திருடர்கள்', 'நாகரிகமற்றவர்கள்' என்றே உலகிற்குச் சித்தரிப்பார்கள். எட்வர்ட் செய்த் தனது Orientalism நூலில் இந்தச் சொல்லாடல் அரசியலை (Discourse Analysis) விரிவாக விளக்கியுள்ளார். தர்வீஷ் தனது 'மனிதனைப்பற்றி' கவிதையில் இந்த ஆக்கிரமிப்பாளனின் பாசாங்குத்தனமான மொழியைத் தலைகீழாகத் திருப்பிப் போடுகிறார்:

"அவனது வாயில் துணிகளை அடைத்தனர்
கைகளைப் பிணைத்து
மரணப் பாறையுடன் இறுகக் கட்டினர்
பின்னர் கூறினர்
நீ ஒரு கொலைக்காரன் என்று

அவனது உணவையும் உடைகளையும்
கொடிகளையும் கவர்ந்து சென்றனர்
மரண கூடத்தினுள் அவனை வீசி எறிந்தனர்
பின்னர் கூறினர்
நீ ஒரு திருடன் என்று"
(பக். 36)

வாயைக் கட்டிவிட்டுக் 'கொலைக்காரன்' என்றும், அனைத்தையும் திருடிக் கொண்டு 'திருடன்' என்றும் பழிசுமத்தும் ஆக்கிரமிப்பாளனின் இந்த முரண்பாட்டை தர்வீஷ் அம்பலப்படுத்துகிறார். ஆனால், கவிதை விரக்தியில் முடிவதில்லை. மார்க்சிய வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தின் (Historical Materialism) விதிகளின்படி, இறுதி வெற்றி ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கே என்பதை ஒரு செவ்வியல் உருவகத்தின் மூலம் நிறுவுகிறார்:

"நீரோ இறந்து விட்டான்
ரோம் இன்னும் இறக்கவில்லை...
காய்ந்து போன ஒரு கோதுமைக் கதிரின் விதைகள்
கோடிக்கணக்கில் பசிய கதிர்களால்
சமவெளியை நிரப்பவே செய்யும்."
(பக். 36)

நெருப்பு வைக்கப்பட்டாலும் ஒரு கோதுமை விதை எவ்வாறு கோடிக்கணக்கான பசிய கதிர்களாகப் பெருகிச் சமவெளியை நிரப்புமோ, அதுபோல ஒடுக்கப்படும் மக்களின் தியாகங்கள் புரட்சியாக வெடிக்கும் என்ற வரலாற்று விதியை இந்த வரிகள் சர்வதேசத் தரத்தில் பிரகடனப்படுத்துகின்றன.

2.5 'சீற்றம்' மற்றும் 'விருப்பங்கள்': உலகளாவிய ஒடுக்கப்பட்டோரின் சர்வதேசக் கூட்டொருமை (International Solidarity)

தர்வீஷின் கவிதை பலஸ்தீன எல்லையைத் தாண்டி, உலகெங்கும் உள்ள ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குரலாக மாறுவதை 'விருப்பங்கள்' கவிதை வழி நுஃமான் நமக்குக் காட்டுகிறார்.

"அல்ஜியர்சில் நான் ஒரு ரொட்டி விற்போனாய் இருந்திருந்தால்...
யெமெனில் நான் ஒரு மேய்ப்பனாக இருந்திருந்தால்...
ஹவானாவில் நான் ஒரு ஹோட்டல் பரிசாரகனாக இருந்திருந்தால்..."
(பக். 39)

அல்ஜீரியா, யெமன், கியூபா (ஹவானா), எகிப்து (அஸ்வான்) என உலகளாவிய விடுதலைப் போராட்டக் களங்களோடு தர்வீஷ் தன்னைத் தகவமைத்துக் கொள்கிறார். மார்க்சியத்தின் 'சர்வதேசக் கூட்டொருமை' (Proletarian Internationalism) என்ற பண்பை இக்கவிதை அப்பட்டமாகப் பிரதிபலிக்கிறது. ஒவ்வொரு நிலத்திற்கும் விடுதலைக்கான தனித்துவமான பாதை உண்டு என்பதை நுஃமான் தமிழாக்கியிருக்கும் விதம் அற்புதம்:

"ஒவ்வொரு நதிக்கும் அதன் மூலம் உண்டு
அதன் பாதை உண்டு, அதன் வாழ்வு உண்டு
ஒவ்வொரு நிலத்துக்கும்
பிறப்பதற்கான அதன் காலம் உண்டு
ஒவ்வொரு உதயமும் ஒரு கிளர்ச்சிக்காரனுடன்
நாள் குறித்துள்ளது!"
(பக். 39)

இந்த 'நாள் குறித்த உதயமே' 'சீற்றம்' கவிதையில் புரட்சியாக வடிவம் கொள்கிறது:

"சீற்றம்தான் எனது கை
சீற்றம்தான் எனது வாய்...
ஆனால், நாளை புரட்சி வரும்"
(பக். 37)

கவிஞனின் தனிநபர் துயரமும் கோபமும், கூட்டுப் புரட்சிக்கான (Collective Revolution) தயாரிப்பாக மாறுவதோடு இந்த அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.

அத்தியாயம் 2: முடிவுரைத் தொகுப்பு (Synthesis)

எம்.ஏ. நுஃமானின் கவித்துவமான மொழியாக்கம், தர்வீஷின் கவிதைகளில் உள்ள மார்க்சிய இயக்கவியல் மற்றும் எதிர்ப்பின் அழகியலை எவ்விதக் குறைபாடும் இன்றித் தமிழ் வாசகப்பரப்பிற்குள் கடத்தியுள்ளது. இந்த இரண்டாம் அத்தியாயம் நமக்குக் காட்டுவது என்னவென்றால், தர்வீஷின் 'சீற்றம்' என்பது வெறும் வெற்று முழக்கம் அல்ல. அது ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உடல், மொழி, பண்பாடு மற்றும் உழைப்பைக் கொண்டு ஆக்கிரமிப்பு அதிகாரத்திற்கு எதிராகக் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு மிக வலுவான, மதச்சார்பற்ற மாற்றுச் சொல்லாடல் (Secular Counter-Discourse) ஆகும்.

உசாத்துணைப் பட்டியல் (Works Cited)

தமிழ் மூலங்கள் (Tamil Sources)

நுஃமான், எம்.ஏ. மஹ்மூத் தர்வீஷ் கவிதைகள் (தேர்வும் தமிழாக்கமும்). புத்தாநத்தம்: அடையாளம் வெளியீடு, 2008.

சிவத்தம்பி, கா. ஈழத்துத் தமிழிலக்கியத் தடம்: 1980-2000 பார்வையும் விமர்சனங்களும். கொழும்பு: மூன்றாவது மனிதன் பதிப்பகம், 2000.

ராமசாமி, சுந்தர. காற்றில் கலந்த பேரோசை. நாகர்கோவில்: காலச்சுவடு பதிப்பகம், 2021.

ஆங்கிலக் கோட்பாட்டு மூலங்கள் (English Theoretical Sources)

Adorno, Theodor W. Aesthetic Theory. Translated by Robert Hullot-Kentor, University of Minnesota Press, 1997.

Benjamin, Walter. "The Task of the Translator." The Translation Studies Reader, edited by Lawrence Venuti, Routledge, 2000, pp. 15–25.

Fanon, Frantz. The Wretched of the Earth. Translated by Richard Philcox, Grove Press, 2004.

Gramsci, Antonio. Selections from the Prison Notebooks. Edited and translated by Quentin Hoare and Geoffrey Nowell Smith, Lawrence & Wishart, 1971.

Lefebvre, Henri. The Production of Space. Translated by Donald Nicholson-Smith, Blackwell, 1991.

Mbembe, Achille. "Necropolitics." Public Culture, vol. 15, no. 1, 2003, pp. 11–40.

Said, Edward W. Culture and Imperialism. Vintage Books, 1994.

---. Orientalism. Pantheon Books, 1978.

Venuti, Lawrence. The Translator's Invisibility: A History of Translation. Routledge, 1995.

மஹ்மூத் தர்வீஷ் குறித்த உலகளாவிய விமர்சனங்கள் (Critical Literature on Darwish)

Darwish, Mahmoud. Unfortunately, It Was Paradise: Selected Poems. Translated and edited by Munir Akash and Carolyn Forché, University of California Press, 2003.

---. The Butterfly's Burden. Translated by Fady Joudah, Copper Canyon Press, 2007.

El-Hassan, Ibrahim. Mahmoud Darwish and the Poetry of Resistance. Oxfo

இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.