(மீமெய்ம்மை வடிவம் - Surrealist High-Modernist Style) 

வானத்தின் நரம்புகளில்
ஒரு இரும்புப் பறவை நுழைகிறது.
அதன் வயிற்றில் 168 ஆத்மாக்கள்—
இலக்கங்களல்ல,
உறையவைக்கப்பட்ட காலத்தின் துளிகள்.

பாஸ்போர்ட்டின் பக்கங்களில்
தேசங்களின் முத்திரைகள் இல்லை;
பதிலாக, உலராத மை தீட்டிய
பிஞ்சு விரல்களின் ரேகைகள்.
ஒவ்வொரு பையிலும்
ஒரு 'நாளை' இருக்கிறது,
அது ஒருபோதும் 'இன்று' ஆக மாறாத
ஒரு அகதிச் சொல்.

இஸ்லாமாபாத்தின் மேசைகள்
வரைபடங்களால் மூச்சுத்திணறுகின்றன.
அங்கே சொற்கள்—
இரத்தம் தோய்ந்த கத்தரிக்கோல்கள்.
அவர்கள் அமைதியைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள்,
ஆனால் அந்த அறையின் ஜன்னல் வழியே
குழந்தைகளின் சிரிப்பு
நட்சத்திரங்களாக உதிர்ந்து கொண்டிருக்கிறது.

விமானத்தின் இறக்கைகளில்
ஒரு தேசத்தின் நிலப்பரப்பு இல்லை;
மாறாக, ஒரு பிரபஞ்சத்தின் குற்ற உணர்வு
பாரமாய் அமர்ந்திருக்கிறது.

மினாப் என்பது நிலமல்ல,
அது ஒரு திறந்த காயம்.
168 என்பது எண்ணிக்கையல்ல,
வரலாற்றின் மார்பில் தைக்கப்பட்ட
ஒரு அழியாத முள்.

விமானம் தரை தொடும்போது
சக்கரங்கள் அழுத்துவது நிலத்தை அல்ல—
நீதி கோரி மௌனித்திருக்கும்
காலத்தின் தொண்டையை.

ஈழக்கவி (எ.எச்.எம். நவாஷ்)


MINAB 168  (A Witness of the World)  - AHM. Nawaz (Eelakavi) -


The aircraft ascends—

Human voices hidden
in the heart of cold iron.

Its name is not a number,
but a sequence of tears:
Minab 168.

In the front seats,
no passports are found—
only tiny faces.

Where smiles once bloomed,
now lies a trace of crimson.

School bags—
books still waiting to be opened,
letters left unfinished,
and the last word ever written:
“Tomorrow.”

“They are with me on this journey,”
someone whispers.

But shouldn’t the whole world
have been with them?

The plane soars higher—
two burdens heavy on its wings:
the politics of a nation,
the conscience of a world.

Islamabad waits—
maps spread across cold tables,
languages devoid of breath,
loud men negotiating a hollow peace.

But in that room,
the only thing missing:
the laughter of children.

Diplomacy—
is it a word?
Or just another name
for the art of forgetting?

In every seat,
a question:
“Who took me away?”

In every window, an answer:
“It was us.”

The sky remains silent—
it belongs to no party.

But the earth—
the earth alone
refuses to be shared.

Minab—
not a city, but a memory.
168—
not a count,
but a permanent indictment.

As the plane descends,
the wheels touch more than the ground—
history, without justice,
touches the soil once more.

Those photographs
are still watching—
not us, but our silence.

Minab 168

This is not a journey—
it is a witness.
Not of a nation,
but of the world.

இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.