1

முகில்களின் மூன்றாம் பருவம்
(மௌனத்தால் பேசும் சூஃபி நிழல்)


புதைந்திருக்கும் ஒலி ஒன்று,
தொலைந்து போன ஓர் இனிமை போல
மேகத்தின் மடியில் கனவு காண்கிறது.
அது மெல்ல
தன் கருப்பு வெள்ளைப் பட்டங்களை விரித்துக்கொண்டு
புதிய சாயலை இழைக்கிறது —
நம்முள் பிறக்காத வார்த்தைகளுக்குள்.


வானத்தின் உச்சியில்,
ஒரு புறா பறந்தது
அது தூது அல்ல,
நம்மை நம்மிடம் கொண்டு சேர்க்கும்
ஒரு கோணக்கண்ணாடி.


மேகங்கள் மட்டும் பேசத் தெரிந்திருந்தால்
நம் கண்ணீர் குறித்து என்னவெல்லாம் சொல்வது?
பொழிந்ததும் போலவே,
அது எப்போதும் எங்கும் இல்லை.
தோன்றுவதும் மறைவதும்
அவைபோல் நாமும்.

நாம் ஒரு உறவின் இரு முனைகளில்
வசிக்கும் மழைதுளிகள் —
ஒவ்வொரு முறை சந்திக்கும்போதும்
ஓர் ஆழம் மாறுகிறது.

வானத்தின் மெலிதான ஓசை
காற்றில் கலையும்போது,
நீ என் அருகில் இல்லை என்ற உண்மை
முகில்களின் அசைவிலேயே
ஒரு இசையாக மாறுகிறது.

“முடிவுகள் கூட இங்கு
அறிக்கைகளாய் இல்லை,
அவை கூட
மெளன அங்கீகாரமே.”

“வசப்படுகிறேன், மேகமாய்,
மீண்டும் உனுள் உறையும் வரை.”

2

மேகங்களின் நினைவூட்டல்
(ஒரு நிசப்தக் காதலின் பரிமாணம்)

ஒரு முகிலின் அடர்த்திக்குள்
நினைவுகள் மரங்கள் போல வளர்ந்தன.
ஒவ்வொரு கிளையிலும்
நீ இடம்கொண்டிருக்க,
நான் ஓர் ஈரப்பதமான காற்றாய் சுழன்றேன்.

மழை தொடங்கும் முன்
வானம் தன் மூச்சைக் காத்திருக்கிறது,
அது போல என் உள்ளும்
உனக்கென வடிவமில்லா கவிதையை
உணர்ச்சி என்பதோர் பசுமைத் தடமாக்கிக் காத்திருக்கிறது.

விரல் தொட்டுத் தெரியாத
ஆழங்கள் இருக்கின்றன மேகங்களில்,
அவற்றில் சில
உனக்குள் நான் உறைந்த பாதங்கள்.

இங்கே ஒளி கூட இருளுக்குள் பதைக்கும்,
ஏனெனில் உணர்வுகளின் பரிமாணம்
நம்மால் முழுவதும் சொல்ல இயலாததாய்,
அழகாய் கிழிந்து கிடக்கிறது.

வாழ்க்கையின் எல்லை
ஒரு சொற் கதிரும் அல்ல,
ஒரு மேகத் துளி —
அது விழும்போது நாம் எங்கே இருந்தோம் என்பதுதான்
நம் வரலாறு.

அங்கே
நான் ஒவ்வொரு மழையிலும்
உன்னைக் கண்டேன்,
நீ மறைந்து போன இடத்திலேயே
நான் மீண்டும் உனை வாசிக்கத் தொடங்கினேன்.


3

அடுத்த மழையில் நுழைபவளாய்...
(முகிலின் கண்களில் நீர் தோன்றும் போது)


மழைத் துளிகள்
வாசகர்களின் பக்கங்களைத் தேடி
இரவில் பயணிக்கும் கனவுகளாகின்றன.
அவற்றுள் ஒன்றில்
நீ எழுதியிருந்தாய் —
“உணர்வுகள் சொல்லப்படுவதில்லை,
அவை மெதுவாய் சிந்தப்படும்.”

மின்னல்களின் மெளனம்
ஒரு புள்ளிவிவரமல்ல —
அது ஒரு எதிர்ப்பின் வெளிச்சம்.
நாம் சொன்னதற்காக அல்ல,
நாம் மௌனமாக இருந்ததற்காக
வானம் கரைந்தது.

நீயொரு சொல் —
எழுதியது யாரும் இல்லாத இடத்தில்.
நானொரு காற்று —
அந்தச் சொல் ஓர் இலைப்பின்னலில் ஆவியாக்கும் வரை
பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

அடுத்த மழையில்
நாம் இருவரும்
முன்னோட்டமில்லாத மேகங்களின் கீழ்
பதைக்கிறோம்,
சொல்ல முடியாத ஏதோ ஒன்று
நம் கண்களில் நின்று சிந்தும் வரை.

அங்கேயே தொடங்குகிறது
அடுத்த கவிதை.
நீயும் நானும்
சொற்கள் இல்லாத
ஒரு நீர் மொழியில்
மறுபடியும் வரையப்படுகிறோம்.


4

மழை ஒரு மறுஉயிர்ப்பு
(நவீன சூஃபி நிழல்)

நமக்கு இடையில்
ஒரு தூசி மட்டும் இருந்தது—
அது நினைவா?
அல்லது
இருவரும் காணாத
ஒரே வண்ணத்தின் வாசல்?

நீ நனைந்த சொற்களில்
நான் வாசித்தேன்
ஒரு உடையாத நிழல்.
அது உன்னோடு வந்ததா?
அல்லது, நீயே அதா?

அடுத்த மழை
வெறும் நீர் அல்ல
ஒரு பரிசுத்த மூச்சு,
அது நம்மை அழிக்காது
மாறாக
நம்முள் உள்ள "நாம்" என்பதை
துடைத்து மீள வரையும்.

பொதிகைகள் மேல் விழும்
அந்த முதற் கதிர் —
அது ஒளியல்ல,
ஒரு விழிப்பு.
நீ அதில் நடக்கிறாய்.
நான் அதில் விழுகிறேன்.

நம் மொழியில்
மழை வார்த்தைகள் பேசாது.
அது அர்த்தங்களை உணரச் செய்கிறது.


இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.